Andreas David Mordtmann | |
|---|---|
| Doğum | 11 Şubat 1811 Hamburg |
| Ölüm | 31 Aralık 1879 İstanbul |
| Ölüm sebebi | Kalp krizi |
| Evlilik | Christine Brandemann |
Andreas David Mordtmann (d. 11 Şubat 1811, Hamburg – ö. 31 Aralık 1879, İstanbul), Alman doğubilimci. 1811 yılında orta sınıf bir ailede doğmuştur. Lise eğitimine Johanneums Bilim Okulu'nda başladıktan bir süre sonra bazı sebeplerden dolayı öğrenimi yarıda kaldı. Hamburg senatosunda da görev almıştır. Coğrafyacı Carl Ritter'ın önerisiyle Kitâbü’l-Mesâlik ve’l-memâlik'in bir nüshasını Almancaya çevirmiştir. Çok beğenilen bu çeviriden dolayı Kiel Üniversitesi Felsefe Fakültesi kendisine doktor unvanını verdi. 1860'ta İstanbul'da o zaman yeni kurulmuş Ticaret Mahkemesi'nde 10 sene hakimlik yaptı. Mekteb-i Mülkiye'de coğrafya, istatistik ve etnografya öğretmenliği yapmıştır.
Kaynakça
- Özel
- ↑ Völker, Tobias (23 Temmuz 2020). "Holding High the Hanseatic Cross in the Levant: Andreas David Mordtmann and the Diplomatic Milieu of Istanbul". The International History Review. doi:10.1080/07075332.2020.1791223. ISSN 0707-5332. 24 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi23 Şubat 2021.
- ↑ Zübeyir Bütüner. "Alman Seyyah Andreas David Mordtmann'ın İznikmid-iznik-izmit (Kocaeli) İzlenimleri" (PDF). Kocaeli Büyükşehir Belediyesi. 18 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)24 Şubat 2021.
- ↑ Görgün 2005, s. 286-287.
- ↑ Zübeyir Bütüner (22-24 Kasım 2019). "GİRESUN VE ALMAN SEYYAH ANDREAS DAVİD MORDTMANN" (PDF). SETSCI. 15 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)24 Şubat 2021.
- ↑ Eyice 1995, s. 487.
- ↑ "Türkiye'de "İlmül Beşer" Tarihi ve Antropolojinin Unutulan İsmi Andreas David Mordtmann". Evrim Ağacı. 2 Nisan 2018. 23 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2021.
- Genel
- Görgün, Hilal (2005). "MORDTMANN, Andreas David" (PDF). TDV İslâm Ansiklopedisi. 30. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı. ss. 286-287. ISBN 9789753894258.
- Eyice, Semavi (1995). "MORDTMANN, ANDREAS DAVİD (Baba)". Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi. 5. Türkiye Cumhuriyeti Kültür Bakanlığı-Tarih Vakfı. s. 566.
