Ecaterina Teodoroiu

Ecaterina Teodoroiu (doğum ismi: Cătălina Toderoiu) ; 15 Ocak 1894 – 3 Eylül 1917), I. Dünya Savaşı'nda cephede savaşmış ve hayatını kaybetmiş bir Rumen kadındı; Romanya'nın kahramanlarından biri olarak kabul edilmektedir.

Rumen İzciler üyesi olan Teodoroiu, başlangıçta hemşire olarak çalışmış, ancak daha sonra yaralıların vatanseverliğinden ve Romen Ordusu’nda çavuş olan kardeşi Nicolae’nin ölümünden derinden etkilenerek cephede savaşan bir asker olmaya karar vermişti. O dönemin bir kadını için alışılmadık bir karardı ve bu nedenle ordu yetkilileri tarafından cepheye oldukça isteksiz bir şekilde gönderildi. Ancak Romanya kraliyet ailesinin desteğiyle orduda görev yapabildi ve sonunda bir sembol olarak görülmeye başlandı.

Teodoroiu, Oltenia'nın tarihi bölgesindeki Vădeni (şimdi Târgu Jiu'nun bir parçası) köyünde, her ikisi de çiftçi olan Elena ve Vasile Toderoiu'nun kızı olarak doğdu. Ecaterina'nın beş erkek kardeşi (Nicolae, Eftimie, Andrei, Ion, Vasile) ve iki kız kardeşi (Elisabeta ve Sabina) vardı. Vădeni ve Târgu Jiu’daki Romanya-Alman İlköğretim Okulu’nda dört yıl okuduktan sonra Bükreş'teki Bükreş’teki Kız Okulu’ndan mezun oldu. Orada Romanya’nın ilk kız izci grubuna katıldı. Eve döndükten sonra başka bir izci grubunda aktif olarak yer aldı. ğretmenlik sertifikası almaya hazırlanırken, Ağustos 1916'da Romanya Krallığı Müttefiklerin yanında I. Dünya Savaşı'na girdi.

Hemşire olarak çalışan Teodoroiu, 27 Ekim 1916’da, Târgu-Jiu’nun önündeki Jiu Nehri üzerindeki köprüde, 9. Alman Ordusu’na bağlı bir Bavyera taburunun saldırısını püskürtmek için savaşan siviller ve yedek askerlere katıldı. Cesaretinden etkilenen Kraliyet Ailesi, onu 6 Kasım tarihinde Bükreş’e davet etti.

13 Kasım’da, 18. Piyade Alayı’nda (Gorj) çavuş olarak görev yapan kardeşi Nicolae’yi görmek için cepheye gitti. Kısa bir süre sonra, 14 Kasım'da, kardeşi Porceni (bugün Gornăcel, Schela, Gorj) yakınlarındaki çatışmalar sırasında bir top mermisiyle hayatını kaybetti.

Kısa süre sonra, düşman tarafından kuşatılmış olan müfrezesinin esir alınmasını önlemek için bir hileye başvurarak askeri yeteneklerini kanıtlayacaktı: Teodoroiu Alayın teslim olma kararını Almanca olarak duyurduktan sonra ateş açmaya başladı, birkaç Alman askerini öldürdü ve müfrezenin büyük bir kısmının kaçmasını sağladı.

30 Ağustos 1917'de, 11. Tümen komutanı General Ernest Broșteanu ondan cephe arkasındaki gezici hastanede kalmasını nazikçe istedi, ancak Teğmen Teodoroiu onu şiddetle reddetti ve müfrezesine katılmasına izin verilmesini talep etti. Bu hikâye doğruysa, bu durum, Romanya tarafından 1909’da onaylanan “Kara Savaş Hukuku ve Geleneklerine İlişkin IV. Sözleşme”nin 23(f) maddesi ve ekindeki “Kara Savaş Hukuku ve Geleneklerine İlişkin Yönetmelik” uyarınca bir savaş suçu teşkil ederdi.

3 Eylül 1917’de, Romanya hatları, Alman 115. Piyade Tümeni’ne bağlı 40. Yedek Alayı tarafından yoğun bir saldırıya uğradı. Takımını bir karşı saldırıya yönlendirirken, (bazı kaynaklara göre) göğsünden, (diğer kaynaklara göre) ise başından makineli tüfek ateşi ile vuruldu. Ertesi gün 43/59 Alayının komutanı Albay Constantin Pomponiu tarafından yayınlanan 1 numaralı Genel Emre göre, makineli tüfek ateşiyle vurulmadan ve kısa süre sonra ölmeden önceki son sözleri şunlardı: "İleri, adamlar, pes etmeyin, ben hala sizinleyim!"