Marc Dutroux

Marc Dutroux
Doğum	Marc Paul Alain Dutroux 6 Kasım 1956 (69 yaşında) Ixelles, Belçika
Mahkûmiyet	Çocuk pornografisi Çocuk cinsel istismarı Çocuk kaçırma Cinayet Hırsızlık
Ceza	Ömür boyu hapis
Mahkûmiyet durumu	Nivelles'te hücre hapsi
Ortak(lar)	Michelle Martin, Michel Lelièvre
Evlilik	Françoise D. (1976–1983) Michelle Martin (1989–2003)
Çocuklar	5
Yerleşke	Belçika
Kurbanlar	11 veya daha fazla

Marc Paul Alain Dutroux (d. 6 Kasım 1956, Ixelles, Belçika), 1995-1996 yıllarında altı kız çocuğunu kaçırıp cinsel istismarda bulunmaktan ve dördünün ölümünden sorumlu tutularak 2004'te ömür boyu hapis cezasına çarptırılan Belçikalı mahkûm. Dava, 1990'lı yılların sonunda Belçika'da "Dutroux Davası" (Fransızca: Affaire Dutroux) olarak anılan, ülkenin polis ve yargı sistemine duyulan güveni derinden sarsan bir kriz yaratmış; 20 Ekim 1996'da yaklaşık 300 bin kişinin katıldığı "Beyaz Yürüyüş" (Fransızca: Marche Blanche) protestosuna yol açmıştır.

Dutroux, 6 Kasım 1956'da Ixelles'te (Brüksel) doğdu. Çocukluğunun bir bölümünü, o dönem Belçika'nın vesayeti altındaki Burundi'de geçirdi; aile 1962'de Belçika'ya döndü. Ebeveynleri 1972'de ayrıldı. Elektrik teknisyenliği ve hurdacılık yaptı. 1976'da Françoise Dubois ile evlendi, bu evlilikten iki çocuğu oldu; çift 1983'te boşandı. 1979'dan itibaren darp, uyuşturucu ticareti ve araç hırsızlığı suçlarından art arda mahkûmiyetler aldı.

Haziran 1985 ile Ocak 1986 arasında Dutroux, suç ortağı Jean van Peteghem ile birlikte 11-19 yaşları arasında beş genç kızı kaçırıp istismar etti. 26 Nisan 1989'da Dutroux 13,5 yıl hapis cezasına, Van Peteghem 6,5 yıla, o dönemki eşi Michelle Martin ise 5 yıla mahkûm edildi.

Adalet Bakanı Melchior Wathelet'in, savcılığın ve inceleme yapan psikiyatristlerin kendisini "son derece tehlikeli" bulan itirazlarına rağmen Dutroux'yu Nisan 1992'de -yalnızca üç yıl sonra- şartlı tahliye etmesi, davanın sonradan en çok eleştirilen kararlarından biri olmuştur. Cezaevindeyken Dutroux, sahte bir ruhsal engellilik gerekçesiyle aylık devlet yardımı almayı ve sonradan kurbanlarını uyuşturmak için kullanacağı sakinleştiricileri temin etmeyi başarmıştır.

Tahliyesinin ardından Dutroux, Haziran 1995 ile Ağustos 1996 arasında altı kız çocuğunu daha kaçırdı:

• Julie Lejeune ve Mélissa Russo (ikisi de 8 yaşında): 24 Haziran 1995'te Grâce-Hollogne'da kaçırılıp Dutroux'nun Marcinelle'deki evinin bodrumunda hapsedildiler. Dutroux, Aralık 1995'te ilgisiz bir araç hırsızlığı soruşturması nedeniyle tutuklanınca, eşi Michelle Martin kızları beslemeyi ihmal etti; ikisi de 1996 yılı içinde açlık ve susuzluktan öldü. Cesetleri sonradan Sars-la-Buissière'deki bir evin bahçesinde gömülü halde bulundu.
• An Marchal (17) ve Eefje Lambrecks (19): 23 Ağustos 1995'te Ostend'de kaçırıldılar. Bir süre alıkonulduktan sonra uyuşturularak Jumet'e götürüldüler; burada suç ortağı Bernard Weinstein ile birlikte Eylül 1995'te toprağa gömülerek öldürüldüler. Kalıntıları Ağustos 1996'da bulundu.
• Sabine Dardenne (12): 28 Mayıs 1996'da okula giderken kaçırıldı, Marcinelle'deki bodrumda 80 gün boyunca zincirle tutuldu ve istismara uğradı. 15 Ağustos 1996'da sağ olarak kurtarıldı.
• Laëtitia Delhez (14): 9 Ağustos 1996'da yüzme havuzundan dönerken kaçırıldı. Bir görgü tanığının Dutroux'nun aracını ve plakasının bir bölümünü fark etmesi soruşturmada dönüm noktası oldu; Delhez, Dardenne ile birlikte 15 Ağustos 1996'da kurtarıldı.

Dutroux ayrıca aralarında Slovakya uyruklu kadınların da bulunduğu birkaç yetişkin kadını kaçırıp istismar etmekten de suçlu bulunmuştur.

Michelle Martin (Dutroux'nun o dönemki eşi), kaçırma olaylarına yardım etmekten ve Lejeune ile Russo'nun ölümüne yol açacak şekilde ihmalkâr davranmaktan 2004'te 30 yıl hapis cezasına çarptırıldı. 2012'de, 16 yıl yattıktan sonra bir manastırda kalması ve belirli koşullara uyması şartıyla şartlı tahliye edildi; koşullu tahliye süresinin dolmasıyla 24 Ağustos 2022'de tamamen serbest bırakıldı.

Michel Lelièvre, birden fazla kaçırma olayına yardım etmekten 2004'te 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı. 2 Aralık 2019'da; konut edinme, psikolojik ve sosyal destek görme, kurbanlarla temas kurmama gibi koşullar altında şartlı tahliye edildi.

Bernard Weinstein, bir Fransız suç ortağıydı. Kasım 1995'te, çalıntı bir araç soruşturmasının kendisine yönelmesinden endişelenen Dutroux tarafından öldürüldü ve Sars-la-Buissière'deki mülkte toprağa gömüldü; cesedi 17 Ağustos 1996'da bulundu. Öldürüldüğü için hiçbir zaman yargılanmadı.

Michel Nihoul, Brüksel'de bir işletmeciydi; kaçırmaları organize etmekle suçlandı ancak bu suçlamadan yetersiz kanıt nedeniyle beraat etti. İnsan ve uyuşturucu kaçakçılığına karışmaktan 2004'te 5 yıl hapis cezasına çarptırıldı, Mayıs 2006'da şartlı tahliye edildi ve 23 Ekim 2019'da öldü.

Dutroux, 6 Aralık 1995'te ilgisiz bir araç hırsızlığı soruşturması sonucu tutuklandı. Asıl yakalanması ise 13 Ağustos 1996'da, bir görgü tanığının aracını teşhis etmesiyle geldi; iki gün sonra Dutroux ve Lelièvre kaçırma olaylarını itiraf ederek polisi Marcinelle'deki bodruma yönlendirdi ve Dardenne ile Delhez kurtarıldı.

Soruşturma sırasında ciddi aksaklıklar ortaya çıktı: polis, Aralık 1995'te evi iki kez arayıp çocuk sesleri duymasına rağmen bunu dışarıdan geldiği gerekçesiyle görmezden geldi; bodrumdaki inşaatın bir drenaj sistemi olduğu açıklamasını sorgulamadan kabul etti; ele geçirilen bazı görüntü kayıtları hiç incelenmedi, bir kısmı ise tamamen kayboldu; jandarma ile adli polis arasındaki kurumsal rekabet bilgi paylaşımını engelledi. Şubat 1998'de raporunu yayımlayan bir parlamento soruşturma komisyonu, Dutroux'nun üst düzey devlet yetkilileriyle bir bağlantısı bulunduğuna dair kanıt olmadığı, ancak çetenin "yolsuzluk, ihmal ve yetersizlikten" faydalandığı sonucuna varmıştır.

Ekim 1996'da, soruşturmayı yürüten yargıç Jean-Marc Connerotte, kurbanların aileleri yararına düzenlenen bir yardım yemeğine katıldığı ve bunun tarafsızlığını zedelediği gerekçesiyle davadan alındı. Bu karar kamuoyunda büyük tepkiye yol açtı: 20 Ekim 1996'da yaklaşık 300 bin kişi Brüksel'de "Beyaz Yürüyüş" adı verilen sessiz protesto yürüyüşüne katılarak polis ve yargı sisteminde reform talep etti. Bu benzeri görülmemiş gösteri, parlamentonun milletvekili Marc Verwilghen başkanlığında bağımsız bir soruşturma komisyonu kurmasına yol açtı.

Dutroux'nun yargılanması, tutuklanmasından yedi buçuk yıl sonra, 1 Mart 2004'te Arlon'da başladı ve yaklaşık üç ay sürdü; 450'ye yakın tanık dinlendi. Yargılama; Marchal, Lambrecks ve Weinstein'ın öldürülmesinin yanı sıra araç hırsızlığı, kaçırma, cinayete teşebbüs, taciz ve Slovak kadınlara yönelik tecavüz suçlamalarını kapsadı. Dutroux, duruşmalarda kendisinin güçlü bir "pedofili şebekesinin" küçük bir üyesi olduğunu ve kaçırmaları Michel Nihoul'un organize ettiğini öne sürdü; Lejeune ve Russo'yu öldürmediğini iddia etti.

17 Haziran 2004'te jüri, Dutroux'yu tüm suçlamalardan suçlu buldu. 22 Haziran 2004'te açıklanan cezalar şöyleydi: Dutroux için ömür boyu hapis (Belçika 1996'da idam cezasını kaldırmıştı), Michelle Martin için 30 yıl, Michel Lelièvre için 25 yıl, Michel Nihoul için yalnızca uyuşturucuyla ilgili suçlamalardan 5 yıl.

Dutroux, Şubat 2013'te elektronik kelepçeyle ev hapsi talep etti; talebi reddedildi. Ekim 2019'da, 2021'deki şartlı tahliye başvurusu için gereken psikiyatrik değerlendirmeyi talep etti. Ancak Ekim 2020'de tamamlanan 90 sayfalık rapor, kendisini empatiden yoksun, narsistik ve sapkın özellikler taşıyan, cinsel sadizme benzer bulgular gösteren bir "psikopat profili" olarak tanımladı ve herhangi bir pişmanlık göstermediğini belirtti. Avukatı Bruno Dayez, rapor üzerine şartlı tahliye başvurusunu süresiz olarak askıya aldığını açıkladı. Dutroux hâlen Nivelles Cezaevi'nde hücre hapsinde tutulmaktadır.

Şubat 2026'da Humo dergisi, 2024 yılında yapılan bir hücre aramasında çocuklara yönelik cinsel istismar görüntüleri içeren belgelerin ele geçirildiğini ortaya çıkardı. Vallon Brabant Savcılığı, konuyla ilgili bir ceza soruşturması yürütüldüğünü doğrulamış, ancak bu maddenin hazırlandığı tarih itibarıyla soruşturmanın sonucuna dair henüz bir açıklama yapılmamıştır.

Dava, Belçika'nın üst düzey çevrelerine uzandığı öne sürülen bir "pedofili şebekesi" bulunduğuna dair yaygın ancak büyük ölçüde doğrulanamamış iddialara da konu olmuştur. Yargılama sürecinde bazı tanıklar -özellikle takma adı "X1" olan bir tanık- Nihoul'un organize ettiği iddia edilen partilere ve zorla fuhuşa ilişkin ifadeler vermiş, ancak bu ifadelerin yönlendirici sorularla alındığı yönünde eleştiriler yapılmış ve savcılık bu ifadeleri yeterli kanıt olarak kabul etmemiştir. 1998'deki parlamento soruşturma komisyonu raporu da, Dutroux çetesinin üst düzey bir korumadan değil, sistemik ihmal ve yetersizlikten faydalandığı sonucuna varmıştır. Bu konudaki doğrulanmamış iddialarda adı geçen kişiler, canlı kişilerle ilgili doğrulanabilirlik ilkesi gereği burada belirtilmemektedir.