UZAK BİR HAYAL
Uzak bir hayale sesleniyor gibiyim.
Kimsenin bilmediği görmediği bir hayale,
Bir kuyunun içine düşmüşüm.
Çıkılmaz bir kuyu.
Sesleniyorum biri var mı diye?
Sesimi ancak ben duyuyorum.
Kalbimin buharını yandırmışım.
Güneşin ırmaklarından su yerine,
Senin sesin akıyor.
Adımlarında papatyalar,
Saçlarında bulutlar,
Dudaklarında emniyet,
Gözlerinde sevda akıyor.
Gül utanıyor.
Gelincik mahcup,
Orkide, nergis ve zambak;
Sen girince kenara çekiliyor.
Karanfil şarkısını söylüyor.
Sırtımda ise soğuk bir aba…
Birden,
Senin sesin ümidim oluyor.
Bulutlardan yağmur değil aşk akıyor.
Sen akıyorsun.
Unut diyor bana
Bülbül
Unut…
Onlar ki ellerimden tutup
Güneşten yanmış ellerimden tutup
Geniş kollarını senin yüzüne serperek
Yaylaların serinliğini getiriyorlar bana.
Seni getiriyorlar…
Adını getiriyorlar…
Ümidi getiriyorlar…
Ve anlıyorum ki
Bu karanlık kente,
Ölüm surlarından, bir tek,
Senin kapından,
Acemi yiğitler gibi
Senin adınla girilir…
Yazdır adını,
Çivi gibi soğuk adada,
Sonsuzluğa…
Hakan ÖZŞANLI 14.02.2025