Kutsal Makam arması

Kutsal Makam arması
Kutsal Makam arması
	Kutsal Makam arması
Diğer sürümleri
Ayrıntılar
Kullanan	Vatikan
Kabul tarihi	14. yüzyıl sonları
Tepelik	Papalık tacı
Şerit	Anahtarları birbirine bağlayan ucu püsküllü şerit
Kalkan	Çapraz şekilde yerleştirilmiş altın ve gümüş anahtar

Kutsal Makam arması, Kutsal Makam'ın ve dolayısıyla daha geniş Katolik Kilisesi'nin resmi amblemi olarak kullanılan iki çapraz anahtar ve bir taçtan oluşur. Bu tasarımın kökenleri 14. yüzyıldan gelmektedir. Bir altın ve bir gümüş anahtarın birleşimi, daha sonraki bir gelişmedir.

Kutsal Makam'ın arması bir amblem olarak 1996 yılında Dünya Fikri Mülkiyet Örgütü'ne kaydedildi. Kalkanı olmayan bu arma, Kutsal Makam pasaportlarının ön kapağında yer almaktadır.

Kökenleri

Kilise armacılığı, 12. yüzyılın sonuna doğru İngiltere, Fransa, İtalya ve Almanya'da yaygınlaşan genel armacılıkla aynı zamanda gelişti. Kilise armacılığı ilk olarak neredeyse tamamı kesecik şeklinde olan mühürlerde ortaya çıktı.

Papa IX. Gregorius, 1228'de İmparator II. Frederich'e karşı savaş açtığında, San Germano'lu Richard, papalık birliklerini "anahtar işareti taşıyanlar" (clavigeros hostes veya clavesignati) olarak tanımlamıştı. Anahtarlar, sancaklarında yer alıyor ve göğüslerinin üzerine giydikleri giysilere dikiliyordu. Bu nedenle çatışmaya "Anahtarlar Savaşı" adı verildi.

Anahtarlar

Kutsal Makam'ın armalarının en eskisi, "saltire gümüşünden ve gulesten (altın rengi) iki anahtar" olarak tanımlayan Froissart'ın 1353 tarihli Günlüklerinde bulunur. Froissart'ın tanımlamasına göre 14. yüzyılın başından itibaren, Kutsal Makam'ın armaları, çoğunlukla çapraz altın bir anahtar ve çapraz gümüş bir anahtarla, bazen iki altın anahtar veya daha az sıklıkla iki gümüş anahtar olmak üzere iki çapraz anahtardan oluşmuştur.

Altın anahtarın ve gümüş anahtarın çapraz olarak yerleştirildiği uygulama yavaş yavaş yaygınlaştı, ve ancak Papa II. Pius döneminden itibaren kesin olarak kabul gördü. "Çapraz altın anahtarın, gümüşten yapılmış bir anahtarın üzerine çapraz olarak yerleştirilmesi uygulaması, II. Pius döneminden (1458–64) önce kesin olarak ortaya çıkmadı".

1952–1953 yıllarında İngiliz Heraldik Derneği, Kutsal Makam'ın armasını "Gules bir anahtar veya [(heraldik terminolojide "altın" veya "sarı")] bir anahtarın üstünde çapraz gümüş [(heraldik terminolojide "gümüş" veya "beyaz")] her iki taraf yukarı doğru, yaylar bir kordonla birleşmiş veya kalkanın üstünde bir taç, üç taç veya [("altın")], mitre gümüş [("gümüş")]" olarak adlandırdı. Başpiskopos Bruno Heim, 1978 tarihli Katolik Kilisesi'nde Heraldik adlı kitabında aynı düzenlemeyi açıklamıştır.

Sede vacante

Altın anahtar, sede vacante armasında da çapraz bir şekilde yerleştirilmiştir; taç, bir papanın yokluğunu belirtmek ve Kutsal Roma Kilisesi'nin Camerlengo'su'nun Kutsal Makam'ın dünyevi işleri üzerindeki geçici yönetimini belirtmek için Papalık Devletleri'nin armasını temsil ettiği bilinen bir umbraculum (şemsiye) ile yer değiştirmiştir.

Taç

Froissart'a ve Galbreath'in "Insegne e simboli: araldica pubblica e privata medievale e moderna"'ya göre 14. yüzyılının sonuna doğru, papalık tacı Kutsal Makam'ın arması içine dahil edildi. Claudio Ceresa ise, benimsenmesinin bilinen en eski kanıtının, V. Martinus'un (1417–1431) papalık döneminden bir sonraki yüzyıla dayandığını söylüyor.

Papalık Devletleri ve Vatikan Şehri

Papalık arması ile yönettiği toprakların arması arasındaki ayrımın geçmişi en azından 16. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Galbreath şöyle der: "16. yüzyıldan itibaren, Papalık'ın bu üçüncü arması - biri altın, diğeri gümüş, altınla bağlanmış, gümüş bir taçla taçlandırılmış, çaprazlanmış bir çift anahtardan oluşan Gules arması olabilir - Papalık'ı Papalık Devletlerinden ayrı olarak temsil ettiği kabul edilir." Bu ifade Heim tarafından onaylanarak alıntılanmıştır.

Papalık Devletleri'nin armaları, taç yerine umbraculum'un (Papa'nın dünyevi güçlerinin simgesi) bulunması bakımından farklıydı ve İtalya'daki Napolyon Krallığı'nın (1805-1814) kraliyet armasının ilk çeyreği (kalkanın dört eşit parçaya bölünmesi ve her parçaya bir sembol yerleştirilmesi) olarak kabul edildi.

Arma üzerine yorumlar

Claudio Ceresa, papalık tacının altındaki çapraz anahtarların bilinen en eski tasvirinin, halefi IV. Eugenius'un (1431-1447) bunu bir gümüş sikkenin tasarımına eklediği V. Martinus'un (1417-1431) papalık döneminden kalma olduğunu söylüyor. Galbreath ve Insegne e simboli: araldica pubblica e privata medievale e moderna, bunun bir önceki yüzyıldan kalma olduğunu söylüyor.

Anahtarlar

Anahtarlar, İsa Mesih'in Petrus'a verdiği şu vaade atıfta bulunur: "Sana göklerin krallığının anahtarlarını emanet ediyorum. Yeryüzünde bağladığını söylediğin her şey göklerde de bağlanmış olacak; yeryüzünde çözdüğünü söylediğin her şey göklerde de çözülmüş olacak" (Matta 16:19). Bunlar, Katolik Kilisesi'nin Mesih'in Aziz Petrus ve haleflerine verdiğine inandığı gücün bir simgesidir. Altın anahtar, gücün göğe ulaştığını, gümüş anahtar ise yeryüzündeki tüm inananlara uzandığını gösterir; iç içe geçmiş olmaları, gücün iki yönü arasındaki bağlantıyı gösterir ve anahtarın saplarının tabanda olması, gücün papanın elinde olduğunu simgeler.

Taç

Papalık tacının fiziken kullanımı I. Ioannes Paulus ve halefleri tarafından durdurulmuş olsa da, bu bir papalık arması sembolü olarak kalmaya devam etmektedir. Papa'nın başlığına 1130'da Papalık Devletleri üzerindeki egemenliği simgelemek için bir taç eklendi. 1301'de, o dönemde Fransa Kralı IV. Philippe ile çatışma halinde olan VIII. Bonifacius, manevi otoritesinin herhangi bir sivil güçten üstün olduğunu belirtmek için ikinci bir taç ekledi. 1342'de XII. Benedictus, papalık dini otoritesinin dindar olmayan hükümdarlarınkinden üstünlüğünü simgelemek için üçüncü bir taç ekledi. Üç tacın orijinal önemi zamanla kayboldu ve bunun yerine papanın rahip, yönetici ve öğretmen olarak yetkilerini temsil etmeye başladılar.

Resmi sürümler

Vatikan web sitesinde gösterilene benzer armanın renkli sanatsal çizimi
Vatikan Kütüphanesi ve Vatikan Devleti web sitesinde sergilenen armanın renklendirilmemiş versiyonu
Kutsal Makam'ın Birleşmiş Milletler web sitesindeki Daimi Gözlem Misyonu'nda sergilenen armanın bir çeşidi
Kutsal Makam'ın amblemi, Mayıs 2025'ten bu yana resmi Kutsal Makam web sitesinde sergileniyor

Ayrıca bakınız

Kaynakça

^ "Holy See Coat of Arms". vatican.va. 2 Şubat 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Şubat 2025.
^ ^a ^b ^c ^d "A red shield bearing two white crossed keys, and surmounted by the tiara, is to be seen in a window of Bourges Cathedral accompanying the achievements of Antipopes Clement VII and Benedict XIII, and other examples of these tinctures are to be found in manuscripts dating from the time of the former of these antipopes and from that of Nicholas V, in a series of shields painted on the ceiling formerly in the church of San Simone at Spoleto (ca. 1400), in the 15th-century glass in the cathedrals of York and of Carpentras, in various 15th-century books of arms both English, German, and Italian, as well as in Martin Schrot's book of arms which is as late as 1581." Donald Lindsay Galbreath, A Treatise on Ecclesiastical Heraldry (W. Heffer and Sons, 1930).
^ ^a ^b ^c Bascapè, Giacomo C.; Piazzo, Marcello Del; Borgia, Luigi (1999). Insegne e simboli: araldica pubblica e privata medievale e moderna (İtalyanca). Ministero per i beni culturali e ambientali, Ufficio centrale per i beni archivistici. s. 337. ISBN 978-88-7125-159-2.
^ ^a ^b ^c "From the beginning of the 14th century, the two crossed keys constitute the arms of the papacy. The field of the shield is generally gules (red) and the cord is azure (blue). Most often the key placed in bend is gold and the one placed in bend sinister is silver; sometimes they are both gold, or, less often, silver" (Michel Pastoureau, "Keys" in Philippe Levillain, The Papacy: An Encyclopedia (Routledge 2002 9780415922302), vol. 2, p. 891).
^ ^a ^b Donald Lindsay Galbreath, A Treatise on Ecclesiastical Heraldry (W. Heffer and Sons, 1930), p. 9.
^ ""Holy See: Coat of Arms – State of Vatican City: Flag, Coat of Arms and Seal"". 2 Şubat 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2025.
^ "Holy See Passports" (PDF). epass.vatican.va. 2 Şubat 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 2 Şubat 2025.
^ Arthur Charles Fox-Davies in Catholic Encyclopedia (1910) "Ecclesiastical Heraldry". Katolik Ansiklopedi. 1913.
^ "Scanned reproduction of the article, with illustrations". catholic.com. 24 Şubat 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 March 2019.
^ G. A. Loud (2016), "The Papal 'Crusade' against Frederick II in 1228–1230", Michel Balard (Ed.), The Papacy and the Crusades, Routledge , pp. 92, 98; Brett Edward Whalen (2019), The Two Powers: The Papacy, the Empire, and the Struggle for Sovereignty in the Thirteenth Century, University of Pennsylvania Press , p. 36.
^ ""Froissart, in his Chronicles referring to the events of the year 1383, is the first to blazon the arms of the Church: faisait Vevesque de Mordwich porter devant lui les armes de l'Eglise, la bannière de St. Pierre, de gueules à deux clefs d'argent en sautoir, comme Gonfanonnier du Pape Urbain." Donald Lindsay gules, A Treatise on Ecclesiastical Heraldry (W. Heffer and Sons, 1930)
^ "John A. Goodall, "The Sovereign Pontiff has the oldest coat of arms" in The Catholic Herald, 1 June 1956". 27 Aralık 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2025.
^ ^a ^b "The symbolism of the keys is brought out in an ingenious and interpretative fashion by heraldic art. One of the keys is of gold (or), the other of silver (argent). The golden key, which points upwards on the dexter side, signifies the power that extends even to Heaven. The silver key, which must point up to the sinister side, symbolizes the power over all the faithful on earth. The two are often linked by a cordon Gules as a sign of the union of the two powers. The handles are turned downwards, for they are in the hand of the Pope, Christ's lieutenant on earth. The wards point upwards, for the power of binding and loosing engages Heaven itself." Bruno Bernhard Heim, Heraldry in the Catholic Church: Its Origin, Customs and Laws (Van Duren 1978 9780391008731), p. 54
^ "The symbolism of the keys is brought out in an ingenious and interpretative fashion by heraldic art. One of the keys is of gold (or), the other of silver (argent). The golden key, which points upwards on the dexter side, signifies the power that extends even to Heaven. The silver key, which must point up to the sinister side, symbolizes the power over all the faithful on earth. The two are often linked by a cordon Gules as a sign of the union of the two powers. The handles are turned downwards, for they are in the hand of the Pope, Christ's lieutenant on earth. The wards point upwards, for the power of binding and loosing engages Heaven itself." Bruno Bernhard Heim, Heraldry in the Catholic Church: Its Origin, Customs and Laws (Van Duren 1978 ISBN 9780391008731), s. 54
^ Guruge, Anura (16 Şubat 2010). The Next Pope. Anura Guruge. ISBN 9780615353722. Erişim tarihi: 7 Mart 2019 – Google Books vasıtasıyla.
^ ^a ^b Claudio Ceresa, "Una sintesi di simboli ispirati alla Scrittura"^{[ölü/kırık bağlantı]} on L'Osservatore Romano, 10 August 2008
^ Galbreath 1930, p. 25
^ Heim 1978, p. 101
^ "Giacomo P. Bascapè, Marcello Del Piazzo, Insegne e simboli. Araldica pubblica e privata medievale e moderna. Parte Terza: Araldica Napoleonica in Italia (Ministero per i beni culturali e ambientali, 1983), p. 770" (PDF). 4 Mayıs 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 7 Eylül 2025.
^ "Papal Heraldry". heraldica.org. 2 Temmuz 1998 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2019.
^ ^a ^b "Andrea Cordero Lanza di Montezemolo, "Coat of Arms of His Holiness Benedict XVI"". vatican.va. 23 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2019.

Konuyla ilgili yayınlar

Donald L. Galbreath: Papal Heraldry. Cambridge, 1930; Heffer and Sons.
Bruno Bernhard Heim: Heraldry in the Catholic Church: Its Origins, Customs and Laws. Gerrards Cross: Van Duren, 1978.
Baron du Roure de Paulin: L'Héraldique Ecclésiastique. Paris, 1911; H. Daragon.