On İki İmam, İslam'ın Şia mezheplerinden biri olan İmâmiyye-i İsnâaşeriyye (veya On ikiciler, fıkhî mezhep olarak Caferilik ile Alevilik) İsnâaşeriyye itikadındaki imam silsilesine verilen addır. Sünnilik'te de On İki İmam'a saygı gösterilir. Ehl-i Beyt'ten Ali ile başlayan On İki İmam, Muhammed'in torunlarından Hüseyin bin Ali'nin soyundan devam eder.

Muhammed'inkiyle birlikte On İki İmam'ın kaligrafik temsili.

Şiilik, Alevi-Caferi ve Sünnilik arasındaki farklı görüşler

İsnâaşeriyye'ye göre İslam'ın meşru halifeliği (velayet gereği) On İki İmam'a aittir. İmamet adı verilen bu husus, Caferilik temel kaynağını oluşturur. Şia ve Alevi-Caferi Müslümanların, Sünnilerden farklı mehdi beklemektedirler. Mehdi dışındaki imamı, Sünniler kabul etmez ve batıl addederek şiddetle reddederler. Fakat Sünnilikte, Alevilerin nesebi olan ve Alevi-Caferilik'teki On İki İmam yerine, Sünnilerin kendilerine halife seçtikleri Ebû Bekir, Ömer, Osman ve Ali'yi kabul ederler. Mehdi'nin ortaya çıkmasında görüşler farklıdır. Masum (günahsız ve hatasız olmak) sıfatının yalnız peygamberlere has olduğu gibi, On İki İmam'ın herhangi hata veya günah işlemediklerinden dolayı On Dört Masum denir ve kaynak olarak da Kur'an'daki Ahzâb Suresi 33. Ayeti buna dair delil olarak gösterilir.

Muhammed, Ali el-Mûrtezâ ve Fatıma Zehra'nın isimlerini de ihtiva eden bir haliyle On İki İmâm'ın adlarının İslam hat sanatı ile yazılımı.

On İki İmam listesi

On İki İmam, sırasıyla şu şekilde sıralanır:

No İmam Adı Künyesi Nesebi Lakabı Yaşadığı tarihler
1 Ali
(علي)
Ebu-l Hasan
(أبو الحسن)
İbn Ebu Talib
(إبن أبي طالب)
Emir-el Mu'minin
(أمیر المؤمنین)
El-Mûrtezâ
(Beğenilmiş, seçilmiş.
Makbûl. Rağbet gören.
Beğenilen.)

(المرتضى)
Birinci Ali
599 – 661
2 Hasan bin Ali
(ألحسن)
Ebu Muhammed
(أبو محمد)
İbn Ali ibn Ebu Talib
(إبن علي إبن أبي طالب)
El-Müctebâ
(Seçilmiş. Kıymetli)
(ألمجتبی)
İkinci Ali
624 – 670
3–50
3 Hüseyin bin Ali
(ألحسین)
Ebu ʿAbdillah
(أبو عبد الله)
İbn Ali ibn Ebu Talib
(إبن علي إبن أبي طالب)
Seyyid eş-Şühedâ
(Şehidlerin efendisi)
(سید الشھداء)
Üçüncü Ali
626 – 680
4–61
4 Ali bin Hüseyin
(علي)
Ebu Muhammed
(أبو محمد)
İbn el-Hüseyin
(إبن الحسین)
Zeyn el-Âbidîn
(زین العابدین)


(Secde eden;
Kulların ziyneti
)


Dördüncü Ali
658/9 – 713
5 Muhammed el-Bakır
(محمد)
Ebu Cafer
(أبو جعفر)
İbn Ali
(إبن علي)
El-Bâkır
(ألباقر)


(Alîm)


Beşinci Ali
676–734
57–114
6 Ca'fer es-Sâdık
(جعفر)
Ebu ʿAbdillah
(أبو عبد الله)
İbn Muhammed
(إبن محمد)
Es-Sâdık
(ألصادق)


(Dürüst)


Altıncı Ali
699–765
83–148
7 Musa el-Kâzım
(موسی)
Ebu İbrahim
(أبو إبراھیم)
İbn Câfer
(إبن جعفر)
El-Kâzım
(ألکاظم)


(Sâkin)


Yedinci Ali
745–799
128–183
8 Ali er-Rıza
(علي)
Ebu-l Hasan
(أبو الحسن)
İbn Musa
(إبن موسی)
Er-Rıza
(ألرضا)


(Lâtif)


Sekizinci Ali
765–818
148–203
9 Muhammed el-Cevâd
(محمد)
Ebu Cafer
(أبو جعفر)
İbn Ali
(إبن علي)
El-Cevâd
(الجواد)
Muhammed Takî
(التقي)


(Cömert)


Dokuzuncu Ali
810–835
195–220
10 Ali Naki
(علي)
Ebu-l Hasan
(أبو الحسن)
İbn Muhammed
(إبن محمد)
El-Hâdî (ألھادي),
Ali en-Nakî (ألنقي)


(Mürşîd, Hâlis)


Onuncu Ali
827–868
212–254
11 Hasan el-Askerî (ألحسن) Ebu Muhammed
(أبو محمد)
İbn Ali
(إبن علي)
El-Askerî
(ألعسکري)


(Neferî)


On birinci Ali
846–874
232–260
12 Muhammed Mehdi
(محمد)
Ebu Kasım
(أبو قاسم)
İbnü'l-Hasan
(إبن الحسن)
El-Mehdi
(ألمھدي)


(Delil)


On ikinci Ali
868
255

Ayrıca bakınız

Kaynakça

  1. ^ Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online. 18 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Ekim 2007. 
  2. ^ a b c d e f g h i j k l Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  3. ^ "Hasan". Encyclopædia Britannica Online. 16 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  4. ^ Tabatabae (1979), pp.194–195
  5. ^ "al-Husayn". Encyclopædia Britannica Online. 31 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  6. ^ Tabatabae (1979), pp.196–199
  7. ^ a b Madelung, Wilferd. "'ALÈ B. AL-HUOSAYN". Encyclopaedia Iranica. 5 Ağustos 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  8. ^ Tabatabae (1979), p.202
  9. ^ a b c Madelung, Wilferd. "AL-BAQER, ABU JAFAR MOHAMMAD". Encyclopaedia Iranica. 29 Nisan 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  10. ^ a b c Tabatabae (1979), p.203–204
  11. ^ a b Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. 21 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Kasım 2007. 
  12. ^ a b c Tabatabae (1979), p.205
  13. ^ a b c Tabatabae (1979), pp.205–207
  14. ^ a b c Tabatabae (1979), p. 207
  15. ^ a b c Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. 17 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  16. ^ a b c Halm, H. "'ASKARÈ". Encyclopaedia Iranica. 29 Nisan 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 
  17. ^ "Muhammad al-Mahdi al-Hujjah". Encyclopædia Britannica Online. 17 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2007. 

Bibliyografya

  • Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, Inc. 
  • Encyclopædia Iranica. Center for Iranian Studies, Columbia University. ISBN 1-56859-050-4. 
  • Martin, Richard C. Encyclopaedia of Islam and the Muslim world; vol.1. MacMillan. ISBN 0-02-865604-0. 
  • Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1. 
  • Corbin, Henry (1993). History of Islamic Philosophy, Translated by Liadain Sherrard, Philip Sherrard. London; Kegan Paul International in association with Islamic Publications for The Institute of Ismaili Studies. ISBN 0-7103-0416-1. 
  • Momen, Moojan (1985). An Introduction to Shi`i Islam: The History and Doctrines of Twelve. Yale University Press. ISBN 0-300-03531-4. 
  • Sachedina, Abdulaziz Abdulhussein (1988). The Just Ruler (al-sultān Al-ʻādil) in Shīʻite Islam: The Comprehensive Authority of the Jurist in Imamite Jurisprudence. Oxford University Press US. ISBN 0-19-511915-0. 
  • Tabatabae, Sayyid Mohammad Hosayn (1979). Shi'ite Islam. SUNY press. ISBN 0-87395-272-3.