Paleopatoloji, antik insan ve hayvan kalıntıları üzerindeki hastalık izlerini, travmaları, beslenme yetersizliklerini ve anatomik anomalileri inceleyen multidisipliner bir bilim dalıdır. Tıp tarihi, fiziksel antropoloji, arkeoloji, biyoloji ve kimyanın kesişim noktasında yer alan bu disiplin; geçmiş popülasyonların sağlık durumlarını, hastalıkların evrimsel süreçlerini ve insan-çevre etkileşimlerini anlamayı amaçlar.
Tarihçe
Paleopatolojinin temelleri 19.yüzyılın sonlarında atılmıştır. Terim ilk kez 1892 yılında Sir Marc Armand Ruffer tarafından, Antik Mısır mumyaları üzerindeki enfeksiyon ve parazit bulgularını tanımlamak amacıyla tıp literatürüne kazandırılmıştır. Rönesans dönemindeki anatomistlerin kemik deformasyonlarına olan ilgisiyle başlayan süreç, 20.yüzyılda radyoloji ve mikrobiyolojinin gelişmesiyle modern bir bilim dalına dönüşmüştür.
İnceleme Yöntemleri
Antik kalıntıların analizinde makroskobik incelemelerin yanı sıra ileri biyokimyasal ve moleküler teknikler kullanılmaktadır.
''Radyolojik Görüntüleme:'' X-ışınları ve Bilgisayarlı Tomografi (BT), mumyaların ve iskeletlerin bütünlüğüne zarar vermeden iç yapılarındaki tümör, kırık ve dejeneratif hastalıkların tespit edilmesini sağlar.
''Moleküler Analiz ve Antik DNA (aDNA):'' Polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) gibi biyoteknolojik yöntemler kullanılarak kemik veya diş özünden izole edilen antik DNA, geçmişteki patojenlerin (örneğin ''Mycobacterium tuberculosis'' veya ''Yersinia pestis'') genetik yapısını ve evrimini aydınlatır.
'''İzotop Analizi:''' Kalıntılardaki karbon ve azot gibi stabil izotopların kimyasal analizi, antik popülasyonların diyet alışkanlıklarını, göç yollarını ve bunlara bağlı olarak gelişen metabolik rahatsızlıkları hücresel düzeyde ortaya koyar.
Kaynakça
 | Arkeoloji ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz. |
- ^ Aufderheide, A. C., & Rodríguez-Martín, C. (1998). The Cambridge Encyclopedia of Human Paleopathology. Cambridge University Press.