Tin, Folklora göre her canlıda bulunan, istisnasız her türlü varlıkta bulunan, ölmez ya da yok olmayan ya varlığını devam ettiren ya da mekân değiştiren bir "şey"dir. Birçok dinin ilkel formunda görülen bu inanç sisteminde; ruhun sadece insanlara özgü olmadığına, hayvanların, bitkilerin doğa unsurlarının hatta cansız nesnelerin bile can taşıdığına inanılır. Tabiat kültlerinin (ağaç, dağ, su, mağara vs.) temelinde de bu inanç yatmaktadır.
Etimoloji
Eski Türkçe tın “can, nefes” sözcüğünden alıntıdır.
Türkiye Türkçesi kullanılmayan bir kelime iken Dil Devrimi döneminde Kaşgarî’de bulunarak dolaşıma sokulan sözcüklerdendir. Türkiye Türkçesi biçimin normal ses evrimi çerçevesinde din olması gerekirdi.
Ayrıca bakınız
Kaynakça
- ↑ Aydoğan, Tuğba; Hallaç, Ahmet Tacetdin (28 Ağustos 2021). "TÜRKLERİN ANİMİSTİK İNANÇ SİSTEMİNDE İNSAN KEMİĞİ ve KANININ YERİ". Folklor Akademi Dergisi. 4 (2): 302-320. ISSN 2651-253X.
- 1 2 "tin". Nişanyan Sözlük. 9 Temmuz 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Haziran 2026.
