Vesta bakiresi

Antik Roma'da Vesta Bakireleri veya Vestaller (Latince: Vestālēs, tekil Vestālis ) Roma'nın kutsal ocak ateşinin bakire tanrıçası Vesta'nın rahibeleriydi. Roma devlet dininin en özgün ve en prestijli din kurumunu oluşturan Vestaller, antik dünyanın herhangi bir diğer rahipliğiyle kıyaslanamayacak ölçüde istisnai bir konuma sahipti.

Vesta Bakireleri ergenlik öncesinde, çok sayıda uygun aday arasından seçilir; doğdukları aileleriyle hukuki bağları kesilerek Vesta'nın altı rahibeden oluşan rahiplik collegium'una (meclisine) dahil edilirdi. Bir kıdemli vestal tarafından gözetilen bu rahipler, Roma'nın baş erkek din adamı olan Pontifex Maximus tarafından seçilir ve yönetilirdi; İmparatorluk döneminde bu makamı bizzat imparator üstlenmekteydi.

Vesta'nın yardımcıları en az otuz yıl süreyle tanrıçaya hizmet etmeye, Roma Devleti adına Vesta ayinlerini öğrenip uygulamaya ve bu süre boyunca iffetlerini korumaya yemin ederdi. Devlet adına üstlendikleri yükümlülüklere ek olarak, Vestallerin başka hiçbir Roma vatandaşına —erkek ya da kadın— tanınmayan olağanüstü hak ve ayrıcalıkları vardı.

Vestaller, Vesta'nın kutsal ocak ateşini nöbetleşe gözetir; böylece tapınakta her zaman en az bir Vestal bulunurdu. Kutsal ateşi söndüren Vestaller kamçıyla cezalandırılırdı. İffetini yitiren Vestaller incestum suçunu işlemiş sayılır ve diri diri gömülme cezasıyla —görünürde gönüllü gerçekleşen ve kan dökülmeyen bir ölümle— yüz yüze gelirlerdi. Bilinen cinsel ortakları ise Forum Boarium'da ya da Comitium'da halk önünde dövülerek öldürülürdü. Ancak bu tür olaylar son derece nadirdi; Vestallerin büyük çoğunluğu, cömert bir emekli maaşı ve toplumun saygısıyla hizmet yaşamlarını tamamlardı. Hizmet sürelerinin sonunda evlenme özgürlüğüne kavuşurlar, ancak çok azı bu yolu seçerdi; kimisi de yeminini yenilemek istediğini dile getirirdi.

MS 382'de Hristiyan imparator Gratianus, Roma'daki Vesta kültüne ayrılan devlet gelirlerine el koydu. Bu tarihten kısa süre sonra Vestaller tarihsel kaynaklardan silindi.

Roma'daki Vestallere benzer işlevler üstlenen din görevlilikleri, çevre Latin toplulukları arasında köklü ve derin bir dini anlam taşımaktaydı. Livius'a göre Vestallerin Roma öncesi kökenleri Alba Longa'ya dayanmaktadır. Bu kente göre, kral kızı ve bakire olan Rhea Silvia, tahtı gasp eden amcası tarafından Vestal olmaya zorlanmış; ardından Mars tanrısından mucizevi biçimde ikiz oğullar dünyaya getirmiştir. Bu ikizler Romulus ve Remus'tur. Amcasının öldürme girişimlerinden kurtulan Romulus, büyüyerek Roma'yı kurdu.

Roma'nın kuruluşuna ilişkin en yaygın kabul gören anlatıya göre, efsanevi ikinci kral Numa Pompilius Roma'nın ilk Vesta Tapınağı'nı inşa etmiş, ilk Vestal çiftini atamış ve onları bir collegium rahipliği olarak devlet güvencesine almıştır. Daha sonra ikinci bir çift eklenmiş; Roma'nın altıncı kralı Servius Tullius ise —ateş tanrısı Vulcanus ya da esir bir Vestalle olan kutsal birleşmeden doğduğu söylenen— Vestallerin sayısını altıya çıkarmıştır.

Vestal Kolej'in MS 382'de imparator Gratianus'un gelirlerine el koymasının hemen ardından çözüldüğü anlaşılmaktadır. Epigrafik olarak belgelenen son Vestal, MS 385'te ölmüş olan başrahip Vettius Agorius Praetextatus onuruna bir heykel diktiren Virgo Vestalis Maxima Coelia Concordia'dır. Zosimos, MS 394'te I. Theodosius'un Roma'yı ziyareti sırasında yeğeni Serena'nın soyunun son temsilcisi olduğu söylenen yaşlı bir Vestale hakaret ettiğini aktarmaktadır.

Vestaller ergenlik öncesinde (altı ile on yaş arasında) hizmete kabul edilir ve en az otuz yıllık bir süre için bekarlık yeminleri ederdi. Emeklilik, devlet maaşıyla birlikte genellikle otuzlu yaşların sonuna ya da kırkların başına denk gelirdi.

Düzene kabul edilebilmek için bir kızın fiziksel, ahlaki ve zihinsel hiçbir "kusuru" olmaması; her ikisinin de hayatta olduğu, özgür doğumlu, Roma'da ikamet eden bir anneyle babadan gelmiş olması gerekirdi. En az Orta Cumhuriyet döneminden itibaren Pontifex Maximus, ailelerinin ve diğer Roma vatandaşlarının bir araya geldiği bir toplantıda yirmi soylu aday arasından kura çekerek Vestal seçerdi.

MÖ 3. yüzyılda yürürlüğe giren Papia Yasası çerçevesinde Vestal rahipliğine adayların patricii (soylular) kökenli olması zorunluydu. Ne var ki aileler kızlarını otuz yıllık bir göreve vermeyi giderek reddetmeye başladığından üyelik önce plebelilere, sonunda özgürlüğe kavuşmuşların kızlarına da açıldı.

Seçim törenine captio (yakalama) denirdi. Bir kız Vestal olarak seçildiğinde Pontifex, ona doğrularak şu sözlerle ailesinden alır götürürdü: „Seni, sevgili (amata), Roma halkı adına, bir Vestal rahibesinin yapması gereken kutsal ritüelleri yerine getirmek üzere, daha önceki en nitelikli Vestal gibi, Vestal rahibesi olarak kabul ediyorum." Kız, Vesta'nın tapınak atriumuna girer girmez tanrıçanın hizmet ve koruyuculuğu altına girmiş olurdu.

Otuz yıllık taahhüt, her biri on yıl süren üç aşamaya ayrılırdı:

1. Öğrencilik (1–10. yıllar): Ayinleri öğrenmek ve görevlere alışmak.
2. Aktif Hizmet (11–20. yıllar): Kutsal ayinlerin fiilen yürütülmesi.
3. Öğretmenlik (21–30. yıllar): Daha genç Vestallerin eğitilmesi.

Görev süresi dolmadan ölen bir Vestal'ın yerine, Baş Vestal'in konutunda sunulan adaylar arasından seçim yapılırdı. Bu ikame adayların ergenlik öncesi olması ya da bakire bulunması zorunlu değildi; genç dullar hatta ayrılmış kadınlar bile —uğursuz sayılmakla birlikte— aday olabilirdi.

Baş Vestal (Virgo Vestalis Maxima ya da Vestalium Maxima, "Vestallerin En Büyüğü") Vestallerin çalışmalarını ve ahlaki tutumunu denetler; Pontifler Meclisi'nin bir üyesi sıfatıyla görev yapardı. Vestalis Maxima Tacitus'a göre Flaminica Dialis ile regina sacrorum'un aksine görevini kocasının statüsünden değil, bizzat kendi statüsünden alıyordu; bu yönüyle Roma'nın en nüfuzlu ve bağımsız baş rahibelerindendi. Vestalis Maxima Occia, Tacitus'a göre MÖ 38'den MS 19'a kadar 57 yıl boyunca bu görevi ifa etmiştir.

Vestaller, kendi aralarında kıdemli birini otorite olarak tanısa da nihayetinde kendi rahiplik collegium'unun başı olan Pontifex Maximus'a tabiydiler. Cumhuriyet döneminde bu dini makamın nüfuzu ve statüsü giderek artmış; makam, yıllık olarak seçilen konsüllüğün siyasi gücüne ömür boyu ek bir konum kazanmıştı. Augustus'un Pontifex Maximus olmasıyla birlikte evini Vestallere bağışlaması, Vesta'nın kutsal ateşini imparatorun ev ateşi hâline getirdi ve imparatorun ev tanrılarını (Lares ve Penates) Vestallerin sorumluluğuna soktu. Bu düzen, İmparatorluk dönemi boyunca sürdü.

Vesta'nın en temel görevi, kutsal ocak ateşini hiç söndürmeden yakmaktı. Bu ateş, hem özel evin hem de tüm Roma Devleti'nin simgesiydi. Ateşin bilinmedik bir nedenle kendiliğinden sönmesi, pax deorum'un (tanrılarla barışın) gizli bir saygısızlık, doğaüstü bir olay ya da dini bir suç nedeniyle bozulduğunu gösteren bir prodigium (uğursuz belirti) sayılabilirdi.

Bir Vestal'ın ihmalinden kaynaklanan ateşin sönmesi, "karanlıkta ve bir perde arkasında, iffetlerini koruyacak biçimde" gerçekleştirilen bir kamçılama cezasıyla karşılanırdı. Ateş, ardından doğru ritüeller ve en saf malzemelerle yeniden yakılırdı.

Vesta kültünün temel görevlerinden biri de mola salsa adı verilen kutsal tuzlu ekmek karışımını hazırlamaktı. Servius'a göre, Vestalia, Lupercalia ve Eylül'ün 13'ünde en genç üç Vestal olgunlaşmamış far (bir tür buğday, muhtemelen spelt ya da kavılca) biçerdi. Kıdemli üç Vestal bu tahılı kavrulabilir hâle getirip tuzla karıştırarak devlet kurbanlarını takdis etmekte kullanılan mola salsa'yı hazırlardı.

Vestaller, Vesta'nın penusunda (kutsal deposunda) saklanan çeşitli kutsal nesneleri korurdu. Bunların en önemlileri şunlardır:

• Palladium: Truva'dan getirildiği söylenen Pallas Athena heykeli; Roma'nın güvenliği için vazgeçilmez sayılırdı.
• Fascinus: Zafer törenlerinde kullanıldığı rivayet edilen, Plinius Yaşlı'nın da kaydettiği, büyük olasılıkla ahşaptan yapılmış bir fallik nesne.
• Devlet belgeleri: Önemli vasiyetler ve resmi belgeler Vestallere emanet edilirdi. Jülius Sezar, Marcus Antonius ve Augustus vasiyetlerini Vesta Bakirelerine bırakmıştır.

Vestaller pek çok önemli dini şenlikte etkin görev üstlenirdi:

• Vestalia (7–15 Haziran): Vesta tapınağında düzenlenen ve analara ile fırıncılara açık olan şenlik.
• Fordicidia: Toprağın verimliliğini sağlamak amacıyla hamile bir inek kurban edilirdi; buzağının külleri yaşlı Vestal tarafından toplanır ve çeşitli maddelerle karıştırılarak suffimen hazırlanırdı.
• Parilia (21 Nisan): Çobanları ve sürüleri arındırmak için suffimen ateşe saçılırdı.
• Bona Dea Şenlikleri: Vestaller, Roma'nın kıdemli yargıcının eşinin ev sahipliğinde yapılan yalnızca kadınlara yönelik Bona Dea şenliğine katılırdı.
• Argei Töreni (15 Mayıs): Vestaller ve pontifler şehir sınırı boyunca istasyonlardan toplanan saman figürlerini nehre atardı.

Vestaller hukuken personae sui iuris —yalnızca Pontifex Maximus'a karşı sorumlu, "kendine hâkim kişiler"— sayılırdı. Başka hiçbir Roma kadınına tanınmayan biçimde:

• Bir erkek vasinin onayı olmaksızın kendi iradeleriyle vasiyetname düzenleyebilirler,
• Mülklerini istedikleri kişiye —kadınlara bile— bırakabilirlerdi (bu hak, Roma hukukunda erkeklere bile tanınmamıştı),
• Roma devletini temsil ettiklerinden, geleneksel yeminleri olmaksızın mahkemede tanıklık edebilirler,
• Önemli vasiyetleri ve devlet belgelerini muhafaza edebilirlerdi.

Vestallerin kişisi sacrosanct sayılırdı; bir Vestale saldırmak, Roma'nın ve tanrılarının bir tezahürüne saldırmak demekti; böyle biri cezasız öldürülebilirdi. Hiçbir magistranın Vestaller üzerinde yetkisi olmadığından, karşılaştıkları magistralar, hiyerarşi gereği fasceslerini eğerek saygı göstermek zorundaydı.

Vestallerin at arabası kullanma hakkı benzersizdi: Kapalı, iki tekerlekli at arabasına (carpentum) Roma'da yalnızca onların binme hakkı vardı. Yolculuklarında önlerinde bir lictor yürürdü; tahtırevanlarının altından geçen ya da yollarını tıkayan herhangi biri anında öldürülebilirdi.

Vestaller, idam mahkûmlarını yolda karşılaşmak suretiyle —önceden ayarlanmamış olmak koşuluyla— kurtarabilir ya da affedebilirdi.

Augustus döneminden itibaren Vestaller, gladyatör dövüşleri de dahil olmak üzere tüm kamusal gösterilerde sahne önü koltuklara ve tiyatro oyunlarında sahne kenarı koltuklara sahipti; bu ayrıcalık, yüksek statülü erkeklere bile çoğunlukla tanınmazdı.

Vestal kıyafeti, yüksek statülü Roma gelin kıyafeti ile yüksek statülü Roma matronlarının (evli vatandaş kadınlar) resmi kıyafetiyle ortak unsurlar taşımaktaydı. Vestaller ve matronlar, erkek vatandaşların yarım daire biçimindeki togasının kadın muadili dikdörtgen bir vatandaş sarması olan beyaz yünlü stola'nın üzerine uzun bir keten palla giyerdi.

Bir Vestal'ın saçları, genellikle başın arkasında birbirine bağlanarak omuzlara serbestçe dökülen kırmızı ve beyaz şeritlerle süslenmiş beyaz, rahiplik infulasıyla (baş örtüsü) bağlanırdı. Vestal infulasının kırmızı şeritleri Vesta'nın ateşini, beyaz şeritleri ise bekarlık ve cinsel saflığı simgelediği söylenirdi. Gündelik saç düzeni —ve gelinlerinki de yalnızca düğün günü için— altı ya da yedi örgüden oluşur ve bu stilin en eski dönemlere uzandığı düşünülürdü. 2013 yılında Janet Stephens bu saç stilini yeniden oluşturmuştur.

Vestaller dışarıda gezerken, kamusal ayinlerde ya da kurban törenlerinde beyaz, mor kenarlı bir örtü olan suffibulum takarlardı.

Ateşin sönmesi, Roma'nın artık korunmaz olduğuna işaret ederdi. Vesta'nın ateşini ihmal yoluyla söndüren bir Vestal, "karanlıkta ve bir perde arkasında, iffetleri korunacak biçimde" kamçılanırdı; kutsal ateş ise ardından doğru ritüeller ve en saf malzemelerle yeniden yakılırdı.

İffet yeminini bozmak kalıcı ve telafi edilemez bir suçtu; hiçbir dini kefaretten bağışlanması mümkün değildi. İncestum işleyen bir Vestal Roma'nın tanrılarla sözleşmesini çiğnemiş sayılırdı; bu durum açık bir dini utanç kaynağı teşkil ederdi.

Suçlu bulunan Vestal, Campus Sceleratus ("Kötülük Tarlası") adı verilen pomerium (şehir sınırı) içindeki bir yeraltı odasında diri diri gömülürdü. Antik geleneğe göre tanrıça, eski müridi kurtarmak için müdahale etmemiş olmakla zaten suçun ilahi onayını vermiş sayılırdı.

Suçlu buluduğunda Vestal, vittaesinden (kutsal şeritlerinden) ve diğer din görevlisi simgelerinden soyundurulur; ceset gibi giydirilir, kapalı bir tahtırevana yatırılır ve gerçek bir cenaze töreninin tüm merasimi eşliğinde ağlayan yakınlarıyla birlikte Colline Kapısı'na yakın Campus Sceleratus'a götürülürdü. Orada önceden hazırlanmış küçük bir yeraltı odası bulunurdu; bu odada bir yatak, bir lamba ve az miktarda yiyecek yer alırdı. Pontifex Maximus, ellerini gökyüzüne açarak gizli bir dua ettikten sonra tahtırevanı açar; suçluyu alarak yeraltı hücresine inen merdivene yerleştirir ve onu cellada teslim ederdi. Cellat ve yardımcıları onu aşağıya indirdikten sonra merdiveni çekerek çukuru toprakla doldurur; yer, çevre zemine uygun hâle getirilirdi. Böylece Vestal, ruhların saygısına layık sayılmadan ölüme terk edilirdi.

Suçlu bulunan Vestal'ın cinsel ortağı ise Forum Boarium'da ya da Comitium'da Pontifex Maximus tarafından halk önünde dövülerek öldürülürdü.

İncestum davaları son derece nadirdi; çoğu askeri ya da dinî krizler sırasında görüldü. Kimi Vestal'in siyasi ittifakları ve görevi ihmal ettiğine ilişkin iddialar, devlet bunalımlarına kılık uydurmak için kullanılmış olabilir.

Tarihsel kaynakların aktardığı başlıca davalar şunlardır:

• MÖ 483: Vestal Oppia, çeşitli kötü alametler ve görevini ihmal ettiğine dair iddialar gerekçesiyle idam edildi.
• MÖ 471: Dionysius'un aktardığına göre Vestal Orbinia, veba salgını ve plebeian kargaşasının yaşandığı bir dönemde dövülüp diri diri gömüldü.
• MÖ 337: Vestal Minucia, aşırı ve uygunsuz giyim kuşamına ilişkin kanıtlar ve bir kölenin tanıklığı dayanak gösterilerek iffetsizlikten idam edildi.
• MÖ 216 (Cannae Savaşı'nın ardından): Vestaller Floronia ve Opimia iffetsizlikten mahkûm edildi; biri intihar etti, diğeri diri diri gömüldü. Bu önemli bir dönüm noktasıdır: Roma Hannibal'e ağır yenilgiler almış, uğursuz belirtiler Vestal ritüellerinin bütünlüğünü sorgulatmıştı.
• MÖ 114–113: Vestaller Licinia, Aemilia ve Marcia çok sayıda insanla ilişki iddiasıyla yargılandı; üçü de nihayetinde idam edildi. Dava, süvari ailesinden genç Helvia'nın atlı giderken yıldırım çarpmasıyla hayatını kaybetmesiyle doğrudan ilişkilendirildi; ölüm biçimi, üç Vestal'in iffetsizliğinin ilahi kanıtı olarak yorumlandı.
• MS geç 1. yüzyıl: İmparator Domitianus, Virgo Maxima Cornelia'yı diri diri gömdürdü. Küçük Plinius, Cornelia'nın masumiyetine ilişkin kapsamlı bir anlatı aktarır.
• MS erken 3. yüzyıl: İmparator Elagabalus, Vestal Aquilia Severa ile büyük bir skandal yaratarak evlendi.

Bazı Vestaller beraat etti ya da mucizevi eylemlerle masum olduklarını kanıtladı. En ünlüsü, Orta Cumhuriyet döneminde iffetsizlikle suçlanan Vestal Tuccia'nın kalburla su taşıyarak masumiyetini ispat etmesi vakasıdır.

Vestaller, benzersiz ve dokunulmaz statüleri sayesinde hamiler ve arabulucular olarak siyasi sahnede ciddi bir ağırlık taşıyordu. Öne çıkan örnekler şunlardır:

• Sulla genç Jülius Sezarı proscripsiyon listesine alınca Vestaller Sezar lehine araya girdi ve onun affedilmesini sağladı.
• Cicero, Vestal Claudia'nın zafer töreninde yanı başında yürüyerek babasının triumphusunu (zafer alayını) veto etmek isteyen bir tribünü nasıl savuşturduğunu anlatır.
• MÖ 1. yüzyılda Vestal Licinia, Marcus Licinius Crassus tarafından görünürde bir flört, gerçekte ise mülkünü ele geçirme amacıyla yakın ilgi gördü; bu ilişki dedikodulara yol açtı. Plutarkhos davayı aktarırken Crassus'un nihayetinde beraat ettiğini, ancak Licinia'nın mülkünü elde edene dek ilgiyi sürdürdüğünü belirtir.

Vestallerin konutu olan Vesta Bakirelerinin Evi (Atrium Vestae), Forum Romanum'un doğu ucundaki dairesel Vesta Tapınağı'nın hemen arkasında, Regia ile Palatinus Tepesi arasında yer alıyordu. Bu üç katlı, yaklaşık elli odalı saray, "dekorasyonu ve malzemesi bakımından hem çok büyük hem de son derece görkemli"ydi.

Saray, zarif uzun bir avlu çevresinde inşa edilmiş olup iki dikdörtgen havuzu ve güney ucunda çoğunlukla Vestallerin heykellerinin bulunduğu tonozlu salonları barındırıyordu. Günümüzde bu heykellerin bazılarının hâlâ yerinde durduğu bu kalıntılar, UNESCO Dünya Mirası Listesi'ndeki Roma Tarihi Merkezi'nin ayrılmaz bir parçasını oluşturmaktadır.

Pontifex Maximus'un resmi ikameti olan domus publica da MS 12'ye kadar Atrium'un hemen yakınında yer aldı; bu tarihte Augustus, Pontifex Maximus sıfatını alarak evini Vestallere bağışladı ve böylece Vesta'nın kutsal ateşi fiilen imparatorun ocak ateşi hâline geldi.

Vesta Bakireleri, Batı kültüründe dişil erdemin alegorik imgesi olarak uzun yüzyıllar boyunca sanat eserlerine ilham vermiştir.

• I. Elizabeth gücünü kanıtlamak için kendini kalbur taşıyan Vestal Tuccia olarak tasvir ettirdi.
• 18. yüzyıl Fransasında Vestaller, erdem hayalini ince erotizmle birleştiren alegorik portre geleneğinin baş figürleri oldu.
• Hector Leroux (1829–1900), İtalya'da on yedi yıl boyunca yaşayıp çalışan Fransız ressam, 1863–1899 yılları arasında Vestallerin günlük yaşamını ve ibadetlerini konu alan otuz kadar tablo üretimiyle bu geleneğin en üretken temsilcisi oldu.
• Jean-Léon Gérôme'un 1874 tarihli Pollice Verso tablosu, arenada ön sırada oturan Vestalleri, öldürülmek üzere olan bir gladyatörü izlerken göstermesiyle sanat tarihinin en ikonik eserlerinden biri hâline gelmiştir.
• Procol Harum'ın ünlü A Whiter Shade of Pale (1967) parçasında geçen „One of sixteen vestal virgins / Who were leaving for the coast" (Kıyıya gitmekte olan on altı Vesta bakiresinden biri) dizeleri, bu kültürün popüler sanattaki izlerini göstermektedir.

• Quentin Metsys the Younger, Kalbur Portresi (I. Elizabeth) (1583)
• Jean Raoux, Vesta Bakiresi (1727)
• Angelica Kauffman, Vesta Bakiresi Olarak Bir Kadının Portresi (1770'ler)
• Jacques-Louis David, Vesta Bakiresi (Cumhuriyetçi erdemin sembolü olarak)
• Frederic Leighton, Bir Vestal (yakl. 1880)
• Jean-Léon Gérôme, Pollice Verso (1874) — Vestallerin ön sıra ayrıcalığını belgeleyen en ünlü tablo

Varro (MÖ 1. yüzyıl), ilk dört Vestal'i —büyük olasılıkla efsanevi kişiler olan— Gegania, Veneneia, Canuleia ve Tarpeia olarak kaydeder. Tarpeia'nın Vestal statüsü büyük ihtimalle sonradan uydurulmuştur; bu anlatının amacı, onun öykünülen açgözlülüğünü ve ihanetini daha da kötü göstermekti.

Rhea Silvia ise Roma'nın kuruluş mitolojisindeki en önemli Vestal'dir: Amcası Amulius tarafından zorla Vestal olmaya mahkûm edilmiş; Mars'la birleşmesinden ikizler Romulus ve Remus dünyaya gelmiştir.

Ad	Dönem	Kayıt
Oppia	MÖ 483	Çeşitli kötü alametler nedeniyle idam edildi (Livius, II.42)
Orbinia	MÖ 471	Dövülerek diri diri gömüldü (Dionysius, IX.40)
Postumia	MÖ 420	Yargılandı, beraat etti (Livius, IV.44)
Tuccia	MÖ 4. yüzyıl	Kalbur muciزesiyle beraat etti
Minucia	MÖ 337	İffetsizlikten idam edildi (Livius, VIII.15)
Sextilia	MÖ 273	Zinadan idam edildi (Livius, Per. 14)
Caparronia	MÖ 266	İntihar etti (Orosius, IV.5)
Floronia ve Opimia	MÖ 216	Iffetsizlikten mahkûm edildi; biri intihar etti (Livius, XXII.57)
Aemilia, Licinia, Marcia	MÖ 114–113	Çoklu incestum iddiasıyla yargılandı; hepsi idam edildi
Fabia	MÖ 80–yakl. 50	Terentia'nın (Cicero'nun eşi) üvey kız kardeşi; MS 73'te beraat etti
Licinia	MÖ 85–61	Crassus'la olan ilişkisiyle anıldı; beraat etti
Occia	MÖ 38 – MS 19	57 yıl görev yaptı; Tacitus'un kaydettiği en uzun süre
Junia Torquata	MS 1. yüzyıl	Tiberius döneminde Vestal; Gaius Junius Silanus'un kız kardeşi
Rubria	MS 1. yüzyıl	Suetonius'a göre Nero tarafından tecavüze uğradı
Cornelia	MS geç 1. yüzyıl	Domitianus'un emriyle diri diri gömüldü; muhtemelen masumdur (Plinius Minor)
Aquilia Severa	MS 3. yüzyıl	İmparator Elagabalus ile evlendi (skandal)
Clodia Laeta	MS 3. yüzyıl	Belgelenmiş Vestal
Flavia Publicia	MS 3. yüzyıl ortası	Belgelenmiş Vestal
Coelia Concordia	MS 4. yüzyıl	Son belgelenen Vestal; MS 385'te Praetextatus için heykel diktirdi

Yazıtlar, Roma dışındaki çeşitli yerlerde de Vestallerin varlığını belgelemektedir:

• Manlia Severa: Bovillae'da virgo Albana maxima (Alban Vestallerin başı)
• Flavia (veya Valeria) Vera: virgo vestalis maxima arcis Albanae (Alban kalesinin baş Vestali)
• Caecilia Philete: Lavinium'un virgo maioru (kıdemli bakiresi)
• Saufeia Alexandria: Tibur Vestali
• Cossinia L(ucii) f(iliae): Tibur (Tivoli) Vestali
• Primigenia: Bovillae'da yeminini bozan Alban Vestali (Symmachus'un mektuplarında anılır)

Akademisyenler, Vesta Bakirelerini Hristiyan rahibeliğiyle karşılaştırmıştır. Her iki kurumun da ortak noktaları şunlardır: gönüllü ya da ailenin onayıyla yapılan adanma, uzun dönemler boyunca bekarlık yemini, kutsal bir mekânda toplu yaşam ve toplumun dini gereksinimlerini karşılama sorumluluğu.

Önemli farklılıklar da mevcuttur: Vestaller devlet görevlisi, Hristiyan rahibeler ise kilise kurumuna bağlıydı; Vestaller özel bir tanrıçaya değil Roma Devleti'ne hizmet etmekteydi. Üstelik Vestaller, dönemlerindeki diğer kadınların sahip olmadığı olağanüstü hukuki ve siyasi özerklikten yararlanıyordu.

Tarihsel açıdan bakıldığında, Vesta kültünün yavaş yavaş yok oluşu ve Hristiyan manastır yaşamının yükselişinin eş zamanlı gerçekleşmesi, akademisyenlerin her ikisinin birbirini etkileyip etkilemediğini, yoksa salt paralel bağımsız gelişmeler mi olduğunu tartışmasına yol açmaktadır.

• Vesta (mitoloji)
• Vesta Tapınağı
• Vestalia
• Forum Romanum
• Pontifex Maximus
• Rhea Silvia
• Numa Pompilius

• Titus Livius, Ab Urbe Condita (Şehrin Kuruluşundan)
• Plutarkhos, Numa'nın Yaşamı (Bioi Paralleloi)
• Tacitus, Annales
• Halikarnassos'lu Dionysios, Roman Antiquities
• Aulus Gellius, Noctes Atticae (Attica Geceleri)
• Plinius Yaşlı, Naturalis Historia (Doğa Tarihi)
• Küçük Plinius, Epistulae (Mektuplar)
• Valerius Maximus, Facta et Dicta Memorabilia
• Suetonius, De Vita Caesarum (Sezarların Hayatları)
• Cicero, Pro Fonteio; Pro Caelio
• Ovidius, Fasti

• Beard, Mary; North, John; Price, Simon (1998). Religions of Rome. Cilt I. Cambridge University Press. 0-521-31682-0
• Beard, Mary (1980). "The Sexual Status of Vestal Virgins". The Journal of Roman Studies 70: 12–27.
• Cornell, Tim (1981). "Some observations on the crimen incesti". Le délit religieux dans la cité antique. Roma: École Française de Rome.
• DiLuzio, M. J. (2016). A Place at the Altar. Priestesses in Republican Rome. Princeton University Press.
• Eckstein, Arthur M. (2012). "Polybius, the Gallic Crisis, and the Ebro Treaty". Classical Philology 107/3: 214–217.
• Erdkamp, Paul (2020). "War, Vestal Virgins, and Live Burials in the Roman Republic". Religion and Classical Warfare. II: The Roman Republic. Pen & Sword.
• Gallia, Andrew B. (2015). "Vestal Virgins and Their Families". Classical Antiquity 34/1: 74–120.
• Gallia, Andrew B. (2014). "The Vestal Habit". Classical Philology 109/3: 222–240.
• Kroppenberg, Inge (2010). "Law, Religion, and Constitution of the Vestal Virgins". Law & Literature 22/3: 418–439.
• Lindner, Molly M. (2015). Portraits of the Vestal Virgins, Priestesses of Ancient Rome. University of Michigan Press.
• Neal, Jaclyn (2019). "Tarpeia the Vestal". The Journal of Roman Studies 109: 103–130.
• Parker, Holt N. (2004). "Why Were the Vestals Virgins? Or the Chastity of Women and the Safety of the Roman State". American Journal of Philology 125/4: 563–601.
• Schultz, C. E. (2006). Women's Religious Activity in the Roman Republic. University of North Carolina Press.
• Staples, Ariadne (1998). From Good Goddess to Vestal Virgins: Sex and Category in Roman Religion. Routledge.
• Wildfang, Robin Lorsch (2006). Rome's Vestal Virgins. Routledge. 0-415-39795-2
• Wyrwińska (2021). "The Vestal Virgins' Socio-political Role and the Narrative of Roma Aeterna". Krakowskie Studia z Historii Państwa i Prawa 14/2: 127–151.
• Külahlı, Nuriye (2023). "Eski Batı'nın Ocak Tanrıçaları: Hestia–Vesta". History Studies 15/4: 875–892.

• Şablon:Wikimedia Commons kategori-sola
• Vestal Virgin — World History Encyclopedia
• Vestales — Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities (University of Chicago)
• Atrium Vestae — Ancient Rome Live

Şablon:Antik Roma dini

AnayasaHükûmetMagistratusHukukOrduEkonomiTeknolojiKültürToplumDil (Latince)YazarlarBüyük şehirlerListeler ve diğer
konular