Vickers sertliği

Vickers sertlik testi, malzemelerin sertliğini ölçmek için Brinell yöntemine alternatif olarak 1921 yılında Vickers Ltd Şirketinde Robert L. Smith ve George E. Sandland tarafından geliştirilen yöntemdir.

Bu yöntem, sertliği ölçülecek malzeme parçasının yüzeyine, tabanı kare olan piramit şeklindeki bir ucun belirli bir yük altında batırılması ve yük kaldırıldıktan sonra meydana gelen izin köşegenlerinin ölçülmesinden ibarettir.

Prensip olarak Brinell yöntemine benzer. Fakat bu deney yönteminde çelik bilya yerine 136° tepe açılı elmas kare piramit uç kullanılır.

Meydana gelen iz tabanı, köşegeni "d" olan bir kare piramittir ve tepe açısı batıcı ucun tepe açısının (136°) aynısıdır. Vickers sertlik değeri kg olarak ifade edilen deney yükünün mm2 olarak ifade edilen iz alanına bölümüdür.

Özellikle çok küçük numunelerin ve ince sacların sertliklerinin ölçülmesinde ise Mikro sertlik testi uygulanır. Mikro-sertlik deneylerinde iki standart uç kullanılır. Bunlardan biri 136° tepe açısına sahip tabanı kare olan piramit uç (Vickers ucu) dur. Diğeri ise, Knoop ucu olarak bilinen 172°30′ lık piramit uçtur. Vickers ucu numune üzerinde kare şeklinde iz bırakırken, Knoop ucu eş kenar dörtgen şeklinde bir iz bırakır.

Vickers sertlik testi, sertliğin hesaplanmasında kullanılan denklemin çentik oluşturan ya da başka bir tanımla batan ucun boyutlarından bağımsız olması ve test edilecek malzemenin sertliğine bakılmaksızın tüm malzemelerde kullanılabilmesinden dolayı muadili yöntemlere göre daha kolay bir işlem olduğundan diğer sertlik belirleme deneylerine göre daha çok tercih edilir.

H V ≈ 1.8544 F d 2 [ kgf/mm 2 ] , {\displaystyle HV\approx {1.8544}{\frac {F}{d^{2}}}\quad [{\textrm {kgf/mm}}^{2}],}

F {\displaystyle F} uygulanan kuvvet (N), d {\displaystyle d} köşegenlerinin ortalaması (mm)

Malzeme ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz.