Auguste Perret
Kişisel bilgiler
Doğum12 Şubat 1874(1874-02-12)
Ixelles, Belçika
Ölüm25 Şubat 1954 (80 yaşında)
Paris, Fransa
Çalışma ve başarıları
Ünlü yapıtlarıThéâtre des Champs-Élysées
Saint Joseph Kilisesi
Fransa Ekonomik, Sosyal ve Çevresel Konseyi
Notre-Dame du Raincy Kilisesi
Ödül(leri)AIA Altın Madalyası (1952)

Auguste Perret (Fransızca telaffuz: [ɔɡyst(ə) pɛʁɛ]; 12 Şubat 1874 - 25 Şubat 1954), Fransız mimar ve betonarmenin mimari kullanımının öncülerindendir. Başlıca eserleri arasında Paris'in ilk Art Deco yapısı olan Théâtre des Champs-Élysées; Notre-Dame du Raincy Kilisesi (1922-23); Paris'teki Mobilier National (1937) ve yine Paris'teki Fransa Ekonomik, Sosyal ve Çevresel Konseyi binası (1937-39) yer alır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra liman kenti Le Havre'ın merkezinde, savaş sırasında bombalanarak yıkılan yapıların yerine, Saint Joseph Kilisesi dahil bir yapı grubu tasarlamıştır. Perret'in kenti yeniden inşası, olağanüstü kent planlaması ve mimarisi nedeniyle bugün bir Dünya Mirası Alanı'dır.

İlk yılları ve deneyleri (1874–1912)

Auguste Perret, taş ustası olan babasının Paris Komünü'nden sonra sığındığı Belçika'nın Ixelles kentinde doğdu. Mimarlık eğitimine ilk olarak aile şirketinde başladı. İki kardeşi Gustave (1876-1952) ve Claude (1880-1960) ile birlikte Paris'teki École des Beaux-Arts'ın mimarlık bölümüne kabul edildi. Burada, Paris Operası'nın inşasında Charles Garnier'yle birlikte çalışmış, Beaux-Arts çizgisinde bir neoklasikçi olan Julien Guadet'nin öğrencisi oldu. Guadet'den öğrendiği neoklasik rasyonalizmin ötesinde Perret'in özel ilgisi, yapıların strüktürü ve beton gibi yeni malzemelerin kullanımıydı. Parlak bir öğrenci sayılmasına rağmen diploma almadan okuldan ayrıldı ve aile şirketinde çalışmaya başladı.

Perret hemen betonla deneyler yapmaya başladı. İlk önemli projesi, Paris'teki rue Franklin'de bir apartman binasıydı (1903). Burada beton strüktür gizlenmek yerine açıkça görünür bırakılmış ve dış cephe tasarımının bir parçası olmuştu. Daha da radikal bir deneyi, rue de Ponthieu'deki garaj yapımında (1906; bugün yıkılmıştır) gerçekleştirdi. İç mekanı dışa yansıtan sadeleştirilmiş kübik bir strüktüre, geniş pencere açıklıklarına ve süslemenin yokluğuna sahip bu yapı, sonraki Uluslararası Üslup'a benziyordu.

İlk dönem eserleri (1913–1939)

  • Reinforced-concrete apartment building at 25 rue Benjamin Franklin, Paris (1903)
    Paris, 25 rue Benjamin Franklin numarada bulunan betonarme apartman binası (1903)
  • Théâtre des Champs-Élysées, Paris (1913)
    Théâtre des Champs-Élysées, Paris (1913)
  • Interior of the Théâtre des Champs-Élysées (1913)
    Théâtre des Champs-Élysées'nin içi (1913)
  • Interior of the Church of Notre Dame du Raincy (1922–23)
    Notre Dame du Raincy Kilisesi'nin iç mekanı (1922–23)
  • The Chapel of Immaculate Conception in Arcueil (1930)
    Arcueil'deki Meryem Ana Şapeli (1930)
  • Grand stairway of the Conseil économique, social et environnemental, Paris (1937)
    Fransa Ekonomik, Sosyal ve Çevresel Konseyi'nin ana merdiveni, Paris (1937)

Perret'in en ünlü yapısı, Art Nouveau mimarı Henry van de Velde'den devraldığı bir proje olan Théâtre des Champs-Élysées'ydi. Cephe sadeydi ve yalnızca Antoine Bourdelle'in heykelsi bir kabartmasıyla süslenmişti. Binanın köşesi düz ve yuvarlatılmıştı; bu, otuz yıl sonraki Akışkan çizgisellik üslubunu önceden haber veriyordu. Beton ayaklar sayesinde iç mekandaki giriş holü ve tiyatro salonunun kendisi, sütunlarla bölünmeyen geniş ve açık bir mekandı. İç mekan süslemesinde dönemin modernist sanatçılarının eserleri yer alıyordu: Maurice Denis tasarımı bir kubbe, Édouard Vuillard ve Jacqueline Marval'ın resimleri ve Ker-Xavier Roussel'in bir sahne perdesi.

Sonraki eserlerinde Perret, klasik uyumu, simetriyi ve oranları korurken, yapılarının işlevlerini gerçekleştirmek için betonu yaratıcı biçimlerde kullandı. Başlıca eserleri arasında, aslında 1937 Paris Fuarı'nın Kamu Yapıları Müzesi için inşa edilen Fransa Ekonomik, Sosyal ve Çevresel Konseyi binası ile Paris'teki ulusal hükûmet mobilya atölyesi Mobilier National vardı. Ayrıca yenilikçi endüstriyel yapılar da tasarladı: Kazablanka'da ince bir beton örtüyle kaplı bir depo (1915); "Beton Düzeni"ni göstermek üzere Grenoble'daki Uluslararası Hidroelektrik ve Turizm Fuarı için yapılan ilk beton kule olan Perret Kulesi (1925); iç sütunların süslemesiz bırakıldığı ve tavandaki beton tonozların en belirgin dekoratif öğe haline geldiği Notre-Dame du Raincy Kilisesi (1922-23). Paris'teki École Normale de Musique de Paris'in konser salonu için de en iyi akustiği elde etmek üzere beton biçimlerle denemeler yaptı (1929).

Sonraki eserleri (1945–1954)

Aziz Joseph Kilisesi'nin kulesi (1951–58)

1952'de Perret, Paris'in Essonne banliyösünde yer alan Saclay Nükleer Araştırma Merkezi'nin inşasını tamamladı. Bu yerleşkeyi "nükleer araştırma için küçük bir Versailles" olarak tanımlamıştır. Fransa'nın ilk nükleer reaktörlerinin çoğu bu alanda inşa edilmiştir.

Perret'in savaş sonrasındaki diğer büyük projeleri arasında, savaş sırasında neredeyse tamamen yıkılan Le Havre liman kentinin merkezinin yeniden inşası vardı. İlk planı fazla iddialı bulunarak reddedildi, ancak değiştirilmiş planları uygulandı. Ayrıca Marsilya limanının ve Amiens'in savaş sonrası yeniden inşasına da katkı verdi.

Perret'in ölümünden sonra tamamlanan son büyük eseri, Le Havre'daki Saint Joseph Kilisesi'dir (1951-58). Kilisenin en belirgin özelliği, bir deniz fenerine benzeyen, 107 metre yüksekliğindeki ve denizden görülebilen kulesidir.

İleriki yaşamı, aldığı ödüller ve mirası

Paris'teki Auguste Perret büstü.

1908-1910 arasında Perret'in ofisinde çalışan birçok genç mimar arasında, sonradan Le Corbusier olarak tanınacak olan Charles-Édouard Jeanneret-Gris de vardı.

Perret, 1940'tan itibaren École des Beaux-Arts'da ders verdi. 1948'de Kraliyet Altın Madalyası'nı, 1952'de AIA Altın Madalyası'nı kazandı. Çalışmaları ayrıca 1948 Yaz Olimpiyatları'ndaki sanat yarışmasının mimarlık dalında yer aldı.

Perret, ayrıca 1919-1954 arasında genç Fransız ressamlara, heykeltıraşlara, dekoratörlere, gravürcülere, yazarlara ve müzisyenlere verilen bir burs olan Blumenthal Ödülü'nün verilmesinde Florence Meyer Blumenthal ile birlikte jüri üyeliği yaptı.

1998'de Grenoble'daki Perret Kulesi, Fransa tarafından ulusal miras alanı ilan edildi.

2005'te onun Le Havre'ı yeniden inşası UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı ilan edildi.

Başlıca eserlerin listesi

  • Rue Franklin apartmanları, Paris, 1902–1904
  • Garage Ponthieu, Paris, 1907
  • Théâtre des Champs-Élysées, Paris, 1913
  • Fransa, Le Raincy'deki beton katedral, Église Notre-Dame du Raincy, 1923, Marguerite Huré'nin vitray çalışmasıyla
  • Perret Kulesi, Grenoble, 1925
  • La maison-ateliers Chana Orloff, 7 bis villa Seurat, Paris, 1926
  • İskenderiye'deki Villa Aghion, 1928 (2009 ile 2016 yılları arasında yıkıldı)
  • École Normale de Musique de Paris Konser Salonu, 1929
  • Hôtel Saint-Georges, Beyrut, Lübnan, 1932
  • Immeuble Lange, 9 place de la Porte-de-Passy, Paris (1929–1932)
  • Services Techniques des Constructions Navales, 8 boulevard du General-Martial-Valin (15. bölge) Paris, 1929–1932; açıkta bırakılmış beton kolonlardan oluşan bir iskelet örneği.
  • Perret'nin ofislerinin bulunduğu bina, 51-55 rue Raynouard (16. bölge), Paris (1932).
  • Paris'teki Palais Iéna, 1937 yılında, aslen 1937 Paris Dünya Sergisi için Kamu İşleri Müzesi olarak inşa edilmiş yapı şu anda Fransa Ekonomik, Sosyal ve Çevre Konseyi'ne ev sahipliği yapmaktadır.
  • Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts'ın ek mekanları, Paris, 1945
  • Belediye Binası, Aziz Joseph Kilisesi ve II. Dünya Savaşı'nın ardından 80.000'den fazla sakini evsiz kalan Le Havre şehrinin yeniden inşası, 1949-1956
  • CEA Paris-Saclay Restoranı #1, 1952
  • Amiens Garı, 1955

Ayrıca bakınız

Notlar

  1. ^ "Le Havre, the City Rebuilt by Auguste Perret". UNESCO World Heritage Centre (İngilizce). United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Erişim tarihi: 13 November 2021. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
  2. ^ a b c d Petit Robert Dictionnaire Universel des Noms Propres (1988)
  3. ^ Poisson 2009.
  4. ^ "Auguste Perret". Olympedia (İngilizce). Erişim tarihi: 20 August 2020. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
  5. ^ "Florence Meyer Blumenthal" (İngilizce). Jewish Women's Archive, Michele Siegel. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
  6. ^ "Hôtels mythiques, hôtels de guerre: Beyrouth, nager dans les ruines" (Fransızca). Obsession. 2014. Erişim tarihi: August 23, 2014. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
  7. ^ "Une réinterprétation contemporaine de l'oeuvre d'Auguste Perret" (Fransızca). 25 June 2014. Erişim tarihi: 28 October 2022. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)

Kaynakça

  • Fierro, Alfred (1996). Histoire et dictionnaire de Paris (Fransızca). Robert Laffont. ISBN 2-221-07862-4. }
  • Lemoine, Bertrand (2000). Guide d'architecture - France 20th century (İngilizce). Picard. 
  • Poisson, Michel (2009). 1000 Immeubles et monuments de Paris (Fransızca). Parigramme. ISBN 978-2-84096-539-8. 
  • Renault, Christophe (2006). Les Styles de l'architecture et du mobilier (Fransızca). Editions Jean-Paul Gisserot. ISBN 978-2-877474-658. }
  • Texier, Simon (2012). Paris- Panorama de l'architecture (Fransızca). Parigramme. ISBN 978-2-84096-667-8. 

Dış bağlantılar

Wikimedia Commons'ta Auguste Perret ile ilgili ortam dosyaları mevcuttur.