Felix Steiner
Felix Steiner, 1942
Doğum23 Mayıs 1896(1896-05-23)
Stallupönen, Doğu Prusya
Ölüm12 Mayıs 1966 (69 yaşında)
Münih, Almanya
Bağlılığı
Branşı Waffen-SS
Hizmet yılları1914-1945
RütbesiSS-Obergruppenführer
KomutasıSS-Standarte "Deutschland"
SS-Tümeni "Germania"
5. SS Panzergrenadier Tümeni "Wiking"
3. SS Panzer Kolordusu.
Çatışma/savaşlarıI. Dünya Savaşı
II. Dünya Savaşı
ÖdülleriDemir Haç (2. Sınıf) Demir Haç (1. Sınıf) Meşe Yaprağı ve Kılıç ilaveli Şövalye Demir Haçı Altın Alman Haçı Siyah Yaralı Rozeti

Felix Steiner (Tam adı: Felix Martin Julius Steiner, (23 Mayıs 1896, Stallupönen, Doğu Prusya - 12 Mayıs 1966, Münih, Almanya), I. Dünya Savaşı piyade subayı ve II. Dünya Savaşı'nda Waffen-SS Generali.

Mart 1914'te Kara Kuvvetlerine girerek 41. Piyade Alayı "von Boyen" (Doğu Prusya 4. Alayı) e subay adayı olarak verilmiştir. I. Dünya Savaşı'nda Kasım 1914'te ağır yaralanmış ve Ocak 1915'te teğmenliğe, Ekim 1918'de üsteğmenliğe yükseltilmiştir. Savaş sırasında Birinci ve İkinci sınıf Demir Haç Madalyası aldı.

Savaş bitikten sonra 1919'da Doğu Prusya'da Freikorps'a katılmış ve 1921'de Reichswehr'e alınmıştır. 1933 yılında binbaşı rütbesiyle erişti. Ancak Adolf Hitler'in iktidara gelmesinden sonra 1933'te binbaşıyken ordudan ayrılarak Nazi Partisine üye olmuş ve SA'ya katılarak eğitim sorumlusu olmuştur. 1935'te SS'e geçerek 1 Temmuz 1936'da "Deutschland" Alayının kumandanlığına getirilmiştir. Ekim 1936'da Bad Tölz'teki SS Subay Okulu (SS-Junkerschule)nun taktik öğretmeni olmuştur.

II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde bir SS-Oberführer olarak ve hala SS-Deutschland'ın komutanıydı. Polonya Seferi ve Fransa Seferi'nde alayı ile yer aldı. 15 Ağustos 1940'ta Şövalye Demir Haç madalyası aldı. Nisan 1943'te, Steiner yeni kurulan III. SS Panzer Kolordusu komutanlığına getirildi. Birimi Yugoslavya'da anti-partizan eylemlerine katıldı. Kasım/Aralık 1943 yılında kolordusu Doğu Cephesi'ne sevk edildi ve Kuzey Ordular Grubu altında Leningrad'da kuzey sektöründe konumlandırıldı. Steiner'in Panzer Kolordusu Narva'da nispeten az başarılı olan savunma savaşları sırasında öncü bir rol oynadı.

Berlin Muharebesi

Ocak 1945'te Steiner, III SS Panzer Kolordusu ile birlikte gemiyle Kurland Cephesi'nden Alman ana vatanının savunmasına yardımcı olmak üzere transfer edildi. Kolordu, yeni kurulan On Birinci SS Panzer Ordusu'nun Vistula Ordu Grubu'na atandı, ancak ordu gerçekte sadece kağıt üzerinde mevcuttu. Sovyet Ordusu Oder Nehri'ne ulaştığında, On Birinci SS Panzer Ordusu pasif hale geldi ve III SS Panzer Kolordusu, Sovyetlerin Berlin Taarruzu sırasında yedek kuvvet olarak Alman Üçüncü Panzer Ordusu'na yeniden atandı. Taarruzun ilk büyük muharebesi olan Seelow Tepeleri Muharebesi sırasında, Vistula Ordu Grubu komutanı General Gotthard Heinrici, III SS Panzer Kolordusu'nun tümenlerinin çoğunu General Theodor Busse'nin Dokuzuncu Ordusu'na transfer etti.

21 Nisan'a kadar Sovyet Mareşal Georgy Zhukov'un 1. Belarus Cephesi, Seelow Tepeleri'ndeki Alman hatlarını yarmıştı. Adolf Hitler, gerçekleri görmezden gelerek, Steiner'in komutası altındaki derme çatma birliklere "Steiner Ordu Müfrezesi" (Armeeabteilung Steiner) adını vermeye başladı.

Hitler, Steiner'e 1. Beyaz Rusya Cephesi'nin çıkışıyla oluşan büyük çıkıntının kuzey kanadına saldırması emrini verdi. Steiner'in saldırısının, General Theodor Busse'nin Dokuzuncu Ordusu'nun güneyden kıskaç saldırısıyla aynı zamana denk gelmesi gerekiyordu. Dokuzuncu Ordu, 1. Beyaz Rusya Cephesi'nin çıkıntısının güneyine itilmişti. Saldırıyı kolaylaştırmak için Steiner'e Dokuzuncu Ordu'nun CI Ordu Kolordusu'nun üç tümeni verildi: 4. SS Panzergrenadier Tümeni Polisi, 5. Jäger Tümeni ve 25. Panzergrenadier Tümeni. Üç tümen de Zhukov'un çıkıntısının kuzey kanadında, Finow Kanalı'nın kuzeyindeydi.

General Helmuth Weidling'in komutasındaki LVI Panzer Kolordusunun kuzey kanadı Werneuchen'in hemen altında olmak üzere Berlin'in doğusunda bulunuyordu ve saldırıya ɡeçmesi emredildi. CI Ordu Kolordusu'ndan üç tümen, Finow Kanalı üzerindeki Eberswalde'den güneye, LVI Panzer Kolordusu'na doğru saldırmayı planlıyordu. CI Ordu Kolordusu'ndan üç tümen, Berlin'in 24 kilometre (yaklaşık 15 mil) doğusundaydı ve güneye yapılacak saldırı, 1. Belarus Cephesi'nin çıkıntısını ikiye bölecekti. Steiner, Heinrici'yi arayarak planın uygulanamayacağını, çünkü 5. Jäger Tümeni ve 25. Panzergrenadier Tümeni'nin savunma amaçlı konuşlandırıldığını ve 2. Deniz Tümeni kıyıdan gelip onları rahatlatana kadar yeniden konuşlandırılamayacaklarını bildirdi. Bu durumda, 4. SS Panzergrenadier Tümeni'nin sadece iki taburu kullanılabilir durumdaydı ve bunların da silahları yoktu.

Steiner'in değerlendirmesine dayanarak, Heinrici, Alman Genelkurmay Başkanlığı Yüksek Komutanlığı (Oberkommando des Heeres veya OKH) Genelkurmay Başkanı General Hans Krebs'i aradı ve planın uygulanamayacağını söyledi. Heinrici, Hitler ile görüşmek istedi ancak Hitler'in çok meşgul olduğu ve telefonuna cevap veremeyeceği söylendi. 22 Nisan 1945'te, öğleden sonraki konferansında, Steiner'in saldırmayacağını anlayan Hitler, gözyaşları içinde öfkeye kapıldı. Hitler sonunda savaşın kaybedildiğini ilan etti, Reich'ın yenilgisinden generalleri sorumlu tuttu ve sonuna kadar Berlin'de kalıp sonra intihar edeceğini söyledi. Aynı gün, General Rudolf Holste'ye, Berlin'i kurtarmak amacıyla yeni bir savaş plana katılabilmesi için Steiner'in komuta ettiği az sayıdaki mobil kuvvet verildi. Holste kuzeyden, General Walther Wenck batıdan ve General Theodor Busse güneyden saldıracaktı. Saldırılar sonuçsuz kaldı ve 25 Nisan'da Berlin'in kuzeyine ve güneyine saldıran Sovyet kuvvetleri şehrin batısında birleşti.

Savaştan sonra

Teslim olan Steiner, 1948 yılına kadar hapsedildi. Nürnberg Mahkemelerinde yargılandı, ancak suçlamalar düşürüldü ve serbest bırakıldı.

Felix Steiner, 1953 yılında CIA tarafından bir propaganda aracı olarak faaliyet gösteren ve Batı Almanya'nın yeniden silahlandırılmasını hedefleyen askeri bir düşünce kuruluşu olan Gesellschaft für Wehrkunde'nin kuruluşunda görevlendirildi. Paul Hausser, Herbert Otto Gille ve Otto Kumm ile birlikte, 1951'de Batı Almanya'da eski yüksek rütbeli Waffen-SS subayları tarafından kurulan lobi grubu HIAG'ın kurucu üyesi oldu.

Tutkulu bir Alman milliyetçisi ve gazisi olmasına rağmen, Hermann-Bernhard Ramcke gibi fanatik değildi. Aslında, Ramcke HIAG mitinglerinde iğrenç yorumlar yapmaya başlayınca, Steiner kendisini Ramcke'den uzaklaştırdı.

Batı Almanya'daki evinden 1958'de Die Freiwilligen der Waffen-SS: Idee und Opfergang ("Waffen-SS Gönüllüleri: Fikir ve Fedakarlık") adlı eserini yayınladı. Tarihçi Charles Sydnor, Steiner'in kitaplarını ve anılarını, Kurt Meyer'in Grenadiere ve Paul Hausser'in Waffen-SS im Einsatz adlı savaş analizleriyle birlikte "en önemli savunmacı edebiyat eserlerinden" biri olarak nitelendirdi. Bu eserler, NSDAP'nin askeri kolunun rehabilitasyonunu talep etti ve Steiner'in eserleri, tamamen askeri bir örgüt olan Waffen-SS temasını vurgulamada önemliydi.

1963'te Die Armee der Geächteten ("Kanun Kaçaklarının Ordusu") başlığı altında ikinci bir kitap yayımlandı ve bu kitap da taraflıydı.

Steiner, 70. doğum gününden 11 gün önce, 12 Mayıs 1966'da öldü.

Kaynakça

  1. ^ Bender, Roger James; Taylor, Hugh Page (1971). Uniforms, Organization, and History of the Waffen-SS, Volume 2. London: G.K. Scott. OCLC 60069997. 
  2. ^ Beevor, Antony (2002). Berlin: The Downfall 1945. London: Viking-Penguin Books. ISBN 978-0-670-03041-5. 6 Ocak 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2023. 
  3. ^ a b Beevor 2002, ss. 267–268.
  4. ^ a b Ziemke 1968, ss. 87–88.
  5. ^ Ziemke 1968, s. 89.
  6. ^ Schmitt, T. (2018). "U.S. intelligence and the nascent transatlantic security architecture of the Cold War – the case of the 'Gesellschaft für Wehrkunde'". Journal of Intelligence History6 Ocak 2023. 
  7. ^ Schön, Bosse (Nov 2, 2015). Svenskarna som stred för Hitler. Bokförlaget Forum. 
  8. ^ Bale, Jeffrey M. (Sep 4, 2017). The Darkest Sides of Politics, I: Postwar Fascism, Covert Operations, and Terrorism. Routledge. ISBN 9781317659464. 
  9. ^ "Hitler's Guard Cheers Ex-chief, Sarasota Herald-Tribune 1952 article". 30 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Nisan 2026. 
  10. ^ Sydnor 1990, s. 319.
  11. ^ Sydnor 1990, s. 145.