Levant Arapçası
Suriye-Lübnan Lehçeler Grubu
شامي (Şami)
Dil ailesi
Dil kodları
ISO 639-3apc
Levant haritası
Politikacı Tülay Hatimoğulları, Levant Arapçasının Türkiye'de konuşulan lehçesi olan Çukurova Arapçası ile konuşma veriyor.

Levant Arapçası, Levanten Arapça veya Suriye-Lübnan Lehçeler Grubu (endonim: شامي, romanize: šāmi veya اللهجة الشامية, romanize: el-lahje š-šāmiyye), Lübnan, Ürdün, Suriye, Filistin, İsrail ve Türkiye'nin bir bölümünü kapsayan Levant bölgesinde konuşulan dildir. Levant Arapçası 54 milyonun üzerinde konuşanı ile, Mısır Arapçası ile birlikte Arap dünyasında her yerde anlaşılabilen, en prestijli iki Arapça ana lehçesinden biri kabul edilir.

Levant Arapçası hiçbir devlet veya bölgede resmi dil olarak kullanılmamaktadır. Ürdün, Lübnan, Filistin ve Suriye'de çoğunluk dili olmasına rağmen, günlük iletişimde ağırlıklı olarak konuşma dili olarak kullanılmaktadır. Bu ülkelerdeki çoğu yazılı ve resmi belgeler ile medyada ise, yalnızca resmi eğitim yoluyla edinilen ve anadil olarak işlev görmeyen edebi bir Arapça biçimi olan Modern Standart Arapça (MSA) kullanılmaktadır. İsrail ve Türkiye'de ise Levant Arapçası bir azınlık dilidir.

Filistin lehçesi, %50 ortak kelimeyle MSA'ya en yakın konuşma Arapçası çeşididir. Bununla birlikte, Levant Arapçası ve MSA karşılıklı anlaşılır değildir. Bu nedenle Levant Arapçası konuşanlar dillerini genellikle ‏العامية‎ al-ʿāmmiyya ('argo' veya 'halk dili') olarak adlandırırlar. Ancak, sosyal medyanın ortaya çıkmasıyla birlikte Levant Arapçasına yönelik tutumlar iyileşmiştir. Arap, Latin veya İbrani harfleri kullanılarak yazılan metin miktarı, özellikle çevrimiçi ortamlarda, önemli ölçüde artmıştır. Levant Arapçası telaffuzu, sosyal, etnik ve coğrafi çizgiler boyunca büyük ölçüde değişiklik gösterir. Grameri, çoğu günlük Arapça çeşitleriyle paylaşılan gramerle benzerdir. Kelime dağarcığı büyük ölçüde Arapçadır ve önemli ölçüde bir Aramice etkisi vardır.

Levant Arapçasında yazılı kaynakların eksikliği, modern dönem öncesi tarihini belirlemeyi olanaksız kılmaktadır. Aramice, M.Ö. 1. binyıldan itibaren Levant'ta baskın dil olmuştur; diğer dillerle, özellikle çeşitli Arap kabileleri tarafından konuşulan birçok Arapça lehçesiyle bir arada var olmuştur. 7. yüzyılda Levant'ın Müslümanlar tarafından fethiyle birlikte, Arap Yarımadası'ndan yeni Arapça konuşanlar bölgeye yerleşmiş ve Aramice'den günlük Arapçaya uzun bir dil değişimi süreci yaşanmıştır.

Türkiye'nin güneydoğusunda ve Hatay, Mersin ve Adana gibi illerinde konuşulan lehçesi Çukurova Arapçası olarak adlandırılır. Bu lehçe başta Türkçe olmak üzere Farsça, Kürtçe, Aramice ve Fransızca gibi pek çok dilden etkilenmiştir.

Coğrafi dağılımı ve çeşitleri

Levant Arapçası, Doğu Akdeniz'in doğu kıyılarındaki şeritte konuşulur. Konuşulduğu bölge, Kuzeyde Türkiye’nin kıyı illeri olan Adana, Hatay ve Mersin’den başlayarak Necef Çölü’ne kadar uzanan bir alan olup Lübnan’dan, Suriye’nin kıyı bölgelerinden (Lazkiye ve Tartus vilayetleri) ayrıca Halep ve Şam çevresinden, Suriye ve Ürdün’deki Hauran bölgesinden, Batı Ürdün’ün geri kalanından, Filistin ve İsrail’den geçmektedir.

Ülkelere göre konuşanlar

Levant Arapçası, yerlisi olduğu Levant bölgesine ek olarak, bölgeden ayrılan diaspora toplulukları arasında; özellikle Filistin, Lübnan ve Suriye diasporalarında konuşulmaktadır.

Levant Arapçası konuşanlar, Ethnologue (2025)
Ülke Konuşan sayısı (L1+L2)
 Suriye 21.000.000
 Ürdün 12.000.000
 Lübnan 5.400.000
 Filistin 5.000.000
 Türkiye 4.300.000
 Mısır 2.100.000
 İsrail 2.100.000
 Almanya 1.400.000
 Katar 1.000.000
 Suudi Arabistan 800.000
 Brezilya 700.000
 ABD 700.000
 Birleşik Arap Emirlikleri 700.000
 Kuveyt 400.000
 Endonezya 300.000
 Kanada 300.000
 İsveç 200.000
 Avustralya 100.000
 Venezuela 100.000
 Hollanda 100.000
 Sudan 100.000
 Senegal 100.000
 Libya 100.000

Kaynakça

  1. ^ Bassiouney, Reem, Arabic sociolinguistics, Edinburgh University Press, 2009, s. 20
  2. ^ Versteegh, Kees, The Arabic language, Edinburgh University Press, 2001, s. 170
  3. ^ Høigilt, Jacob; Mejdell, Gunvor (2017). "Introduction". Høigilt, Jacob; Mejdell, Gunvor (Ed.). The Politics of Written Language in the Arab World: Writing Change (İngilizce). Brill. s. 8. doi:10.1163/9789004346178_002 Özgürce erişilebilir. ISBN 978-90-04-34617-8. JSTOR 10.1163/j.ctt1w76vkk. OCLC 992798713. 20 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Mart 2022. 
  4. ^ Al-Wer 2006, s. 1917.
  5. ^ "Turkey". Ethnologue. 16 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Temmuz 2018. 
  6. ^ Versteegh 2014, s. 198.
  7. ^ "Jordan and Syria". Ethnologue. 30 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Temmuz 2018. 
  8. ^ Horesh, Uri; Cotter, William (2011). "Sociolinguistics of Palestinian Arabic". Edzard, Lutz; de Jong, Rudolf (Ed.). Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics. Brill. doi:10.1163/1570-6699_eall_SIM_001007. 
  9. ^ McLoughlin, Leslie J. (2009). Colloquial Arabic (Levantine): Syria, Lebanon, Palestine, Jordan (2. bas.). Routledge. ss. 5-6. ISBN 978-0-203-88074-6. OCLC 313867477. 
  10. ^ "Arabic, Levantine Language (APC) – L1 & L2 Speakers, Status, Map, Endangered Level & Official Use | Ethnologue Free". Ethnologue (Free All) (İngilizce). 3 Temmuz 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Şubat 2026. 

Bibliyografya

Ek okumalar

Göçmen dilleriAna yabancı dillerİşaret dilleriIslık dilleri
Vikiproje
  • Kategori Kategori