| Yasama organı |
|---|
| Kamaralar |
| Parlamento |
| İç tüzük |
| Türleri |
| Ülkelere göre yasama organları |
| Siyaset serisinin bir parçası |
| Siyaset |
|---|
Kamara veya yasama kamarası; bir yasama organı içinde yer alan, genellikle yasama organının diğer kamaralarından ayrı olarak toplanan ve oy kullanan bir müzakere meclisidir. Yasama organları genellikle tek bir kamaradan oluşan tek meclisli veya iki kamaradan oluşan iki meclisli yapılardır; ancak üç kamaralı (üçlü meclis) ve dört kamaralı yasal organların nadir örnekleri de mevcuttur. Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, altı kamaralı bir yasama organına sahip olduğu belgelenmiş tek ülkedir.
Çift meclislilik

İki meclisli (çift meclisli) bir yasama organında, bu iki yapı genellikle üst ve alt kamara olarak adlandırılır; bunların içinde alt kamara genellikle halkın doğrudan temsilcisi olarak kabul edilir. Yasa tasarıları çoğu zaman alt kamaradan doğar; üst kamara ise "ikinci inceleme" sunan, tasarıları veto etme veya onaylama yetkisine sahip olan organdır. Birleşik Krallık'ta yasama süreçleri her iki kamarada da başlayabilir ancak iki kamara arasında defalarca uyuşmazlık çıkması durumunda nihai olarak alt kamaranın kararı geçerli olur. Çoğu ülkede alt kamara, özellikle finans ve vergilendirme ile ilgili konular üzerinde baskın kontrole sahiptir.
Nüfusu 3 milyonun üzerinde olan ülkelerde, bir parlamentonun alt kamarası genellikle en az 100 üyeden oluşur. Çok büyük ülkelerde bile koltuk sayısı nadiren 400'ü aşar. Büyük alt kamaralara sahip ülkeler arasında, Ulusal Meclisin 577 üyeye sahip olduğu Fransa ve Temsilciler Meclisinin 475 üyesi bulunduğu Japonya yer alır. Bir parlamentonun üst kamarası ise geleneksel olarak 20 ila 200 arasında koltuğa sahiptir ancak neredeyse her zaman alt kamaradan önemli ölçüde daha az üyeden oluşur. Bununla birlikte Birleşik Krallık'ta alt kamaranın (Avam Kamarası) 650 üyesi varken, üst kamara (Lordlar Kamarası) şu anda alt kamaradan daha fazla üyeye sahiptir.
Kamaraların birleştirilmesi
1953 yılına kadar Danimarka'da Rigsdagen, "Folketing" ve "Landsting" olmak üzere iki kamaraya bölünmüştü; ancak o tarihten sonra tek meclisli bir yasama organı haline geldi. Aynı durum, 1971 yılına kadar "Riksdag" adı verilen İsveç parlamentosu için de geçerlidir. Norveç Parlamentosu (Storting) ise 1814–2009 yılları arasında resmi olarak iki kamaraya bölünmüştü ancak pratikte tek bir kamara gibi çalışmaktaydı; bu duruma "nitelikli tek meclislilik" adı verilmiştir.
Genel kurul ve komiteler
Genel kurul meclisin tüm üyelerinin katıldığı oturumları ifade ederken, komite (encümen veya komisyon) genellikle genel kurula bağlı olan daha küçük bir müzakere meclisidir. Birleşik Krallık'ta her iki kamara da belirli işlerini (örneğin bir yasa tasarısının ayrıntılı olarak incelenmesini) uzman bir komisyonda, bir genel komisyonda (bazen "ana komite" olarak adlandırılır) veya doğrudan kamaranın kendi genel kurulunda ele almayı seçebilir.
Güvenlik
Ulusal bir yasama organının binaları genellikle dahili bir polis gücüyle donatılmıştır. Bazı yerlerde, genel polis gücünün veya savunma kuvvetlerinin, kamaranın (veya kamaraların) ya da meclis başkanının (veya başkanlarının) daveti ve izni olmadan binaya girmesine izin verilmez. Bu durum; yasama organının ayrıcalıkları, serbest müzakere ve yasama bağımsızlığı gibi daha geniş ilkelerin, özellikle de yürütme erkinin kontrolüne karşı korunmasının bir parçasıdır.
Ayrıca bakınız
Kaynakça
- ^ Legislative Organization & Procedures 22 Haziran 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. The National Conference of State Legislatures. www.ncsl.org. Erişim tarihi: 29 Haziran 2013.
- ^ UK Parliament Glossary, http://www.parliament.uk/site-information/glossary/floor-of-the-house/, erişim tarihi: 1 Temmuz 2015
- ^ Westminster tarzı parlamentolarda bu görev, Kara Asa Şövalyesi (Usher of the black rod) sorumluluğundadır.
- ^ İtalya'da bir yargıç, görevini yerine getirmek üzere saraya giriş izni için—120/2014 sayılı karar uyarınca—Anayasa Mahkemesine başvurarak Meclise karşı bir yetki uyuşmazlığı davası açabilir: Buonomo, Giampiero (2014). "Il diritto pretorio sull'autodichia, tra resistenze e desistenze" (PDF). Forum di Quaderni Costituzionali Rassegna12 Nisan 2016.
