Kardiyojenik şok

Kardiyojenik şok (CS), vücudun dokularına uzun süreli yetersiz kan akışıyla sonuçlanan bir kalp rahatsızlığıdır. Kalp vücudun ihtiyacı olan kan dolaşımını sağlayamaması durumunda ortaya çıkar. En sık görülen belirtileri değişen zihinsel durum ve nemli, mavimsi veya benekli cilttir. Bunların haricinde bacaklarda şişlik görülebilir. Komplikasyonlar arasında böbrek yetmezliği, solunum yetmezliği ve felç yer alır.

En sık görülen neden kalp krizidir. Diğer nedenler arasında kapak kalp hastalığı, aort diseksiyonu, kardiyomiyopati, miyokardit, aritmi ve beta bloker veya aşırı dozda kalsiyum kanal blokeri vardır. Tanı, sistolik kan basıncının 90 mmHg'nin altında olması ve idrar çıkışının 30 mL/saat'in altında olması veya kolların ve bacakların soğuk olması semptomları ile koyulur. Bu durum, kan damarlarında yeterli hacim olmasına rağmen meydana gelen bir sorundur. Kalp tamponadı ve pulmoner emboli genellikle obstrüktif şokun nedenleri olarak kabul edilir.

Tedavinin ilk amacı kan basıncını yükseltmek, solunumu desteklemek ve altta yatan sebeplerini ortadan kaldırmaktır. Bu müdahalelere intravenöz sıvılar ve norepinefrin veya dobutamin gibi vazopressörler dahil edilebilir. Merkezi bir hat ve arteriyel hat, ilaç vermek ve durumu izlemek için yararlı olabilir. Altta yatan neden kalp krizi ise, primer perkütan koroner girişim (PCI) önerilir. Diğer müdahaleler arasında ekstrakorporeal membran oksijenasyonu (ECMO), ventriküler destek cihazı (VAD) veya kalp nakli yer alır. Mekanik ventilasyon veya diyaliz de ayrıca gerekebilir. Palyatif bakım bazı durumlarda yarar sağlayabilmektedir.

Kardiyojenik şok, STEMI'lerin yaklaşık %7'sini ve NSTEMI'lerin %3'ünü etkiler. Kalp krizlerinde primer perkütan koroner girişimin (PCI) daha fazla kullanılmasıyla birlikte bu yaygınlık derecesi düşürülebilmektedir. Ölüm riski %30 ila %80 arasındadır. Kardiyonejik şok ilk olarak 1912'de Herrick tarafından tanımlansa da mevcut adı 1942'de kullanılmaya başlandı.

Kaynakça